ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Kατηγορίες

  • Υπέρ της ζωής, κατά των εκτρώσεων

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • Πρόσφατα σχόλια

    Πες το με ποίηση (38… στη Ο Θείος Βράχος
    ΕΛΕΝΗ ΚΟΥΤΜΑΝΗ στη Η οξεία κραυγή των αμνών
    Παναγιωτης σχοινεζος στη Συνταγματάρχης Δημήτρης Θεοτόκ…
    ΘΑΝΟΣ ΚΟΥΚ στη Gatestone Institute: Στην Ευρώ…
    PETSAGGOURAKIS στη Μελέτιος Μεταξάκης, ο μασώνος…
  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • 1944-49

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

ΓΙΑ ΜΙΑ ΟΠΤΙΚΗ ΤΟΥ ΗΧΟΥ

Posted by Πετροβούβαλος στο 22 Σεπτεμβρίου, 2012

της Κόριννας

.

Κάποτε, μιὰ μέρα χειρότερη καὶ τῆς Κυριακῆς, τὸ συνειδητοποίησα!

Ἡ πρωτεύουσα σὲ ὅλο τὸ μάκρος της εἶχε γεμίσει τρῦπες.

Ὄχι ἀπ᾿αὐτὲς πού ἀνοίγουν οἱ ἐργάτες τοῦ Δήμου στοὺς ὑπονόμους.

Μιλῶ γιὰ τὶς ἄλλες πάνω στὶς προσόψεις τῶν ὑψηλῶν κτηρίων, ὅπου προσεκτικὰ στήνονται οἱ ἐπιγραφές ἑταιρειῶν, ἱδρυμάτων καὶ  καταστημάτων.

ΦαρμακεῖΟ, ΚαφενεῖΟ, ΑἱματολογικΟ κέντρΟ, ΠαιδαγωγικΟ ἸνστιτοῦτΟ. Ποὺ ὁ Θεὸς νὰ βάλει τὸ χέρι του.

Στὸ τηλεγραφεῖο τῶν νευμάτων μεγάλη ἀναστάτωση ἐπικρατεῖ σ᾿ὃλη τὴν γειτονιὰ.

Μὴπως εἶναι κανένας ξένος δάχτυλος τοῦ τύπου NOVA MAKEDONIA ἤ μήπως τοῦ᾿φυγε τοῦ μπογιατζῆ τὸ τελευταῖο ψηφίο καὶ ἔμεινε ἀνολοκλήρωτο ἀπὸ ἀμέλεια ἤ, δὲν ἀποκλείεται, ἀπὸ οἰκονομία;

Μὰ εἶναι δυνατὸν; νὰ σοῦ φτιάχνει ὁ ράφτης ἕνα ὡραῖο σακάκι πού τὸ ἕνα μανίκι τοῦ λείπει, καὶ ἐσὺ νὰ κυκλοφορῆς μὲ καμάρι, ὅπως ὁ καστράτος ποὺ ἰδίῳ δικαιώματι ἔμπαινε στὰ χαρέμια, κι ἄς τοῦ ἔλειπε κάτι.

Φαίνεται πὼς ἡ ζωὴ αὐτὴ δὲν ἔγινε γιὰ νὰ ἐπιτευχθῆ «κάτι δύσκολο ἤ κάτι τὸ ὑψηλό».

Καθόλου.  Ἔγινε γιὰ τὴν εὐκολία μας.

«Πονάει δόντι, βγάζει δόντι»πού ἔλεγαν οἱ παλαιοί. Πονάει περισπωμένη, βγάζει περισπωμένη· πονάει δασεῖα, βγάζει δασεῖα.  Καὶ λαμπρὰ ταιριάζουν ὅλα.

Συγγνώμη ἀλλά τὸ σώβρακό σου δὲν τ᾿ἀφήνεις νὰ φαίνεται ποτέ του. Ἀλλά τὸ φορεῖς.

Δὲν εἶναι τὸ πρακτικὸ μέρος τῶν πραγμάτων ποὺ πρωτεύει στὴν ζωὴ μας.

Τὰ τρία τέταρτα τῆς ἀνθρωπότητας διαβιοῦν κατὰ λάθος. Διαγράφουν τὸ περιττὸν, καὶ ἄς εἶναι ὡραῖον, κερδίζοντας μερικὰ εἰκοσιτετράωρα πλήξης.

Ἀλλοῦ, μακρυά τους στάζει ὁ χυμός, ἕστω καὶ ὡς ἦχος στὰ χείλη μιᾶς θυγατρὸς τοῦ Ὁμήρου.

Στὶς δέκα λέξεις μας οἱ πέντε εἶναι ξένες.

Ὁλοταχῶς βαδίζουμε πρὸς μίαν ἐσπεράντο παρὰ πέντε.

Κανένας Ἡρώδης δὲν θὰ τολμοῦσε νὰ διατάξει τὲτοια γενοκτονία τοῦ τελικοῦ    -ν · ἐκτὸς ἄν τοῦ᾿λειπε ἡ ὀπτικὴ τοῦ ἤχου.

Ὀδυσσέας Ἐλύτης.

.

40 Σχόλια προς “ΓΙΑ ΜΙΑ ΟΠΤΙΚΗ ΤΟΥ ΗΧΟΥ”

  1. Πετροβούβαλος said

    Στην «πρακτικότητα» πάτησαν οι νεοταξίτες και δυστυχώς «τσιμπήσαμε»! Και τώρα πως επιστρέφουμε; Κουιζ για επίδοξους υπουργούς Παιδείας ΜΕΤΑ την απελευθέρωση…

  2. Γιάννα said


    Ο Οδυσσέας μιλά για την Ελλάδα και για το ποια θέση πρέπει να κρατήσει στην Ευρώπη

  3. Γιάννα said

    Όταν τον ακούς εδώ να λέει τα αυτονόητα από τη μία σε πιάνει νοσταλγία που άνθρωποι σαν κ αυτόν λείπουν τώρα που τους έχουμε πραγματική ανάγκη, από την άλλη λες ευτυχώς που δε ζουν να δουν την κατάντια μας. Κι αν βλέπουν από εκεί που είναι θα τρίζουν τα κοκκαλάκια τους.. η δυσωδία από τη βρωμιά εδώ θα έχει φτάσει μέχρι εκεί πάνω..

  4. antart22 said

    Αλήθεια το «ωραίον» μπορεί να είναι «περιττόν»;

  5. Κόριννα said

    Τὸ «ὡραῖον» δὲν εἶναι ποτὲ «περιττὸν»!

    Τὸ «περιττὸν» ἐνδέχεται μερικὲς φορὲς νὰ εἶναι «ὡραῖον».

  6. Μέλια said

    Θέλω νὰ πιστεύω —καὶ ἡ πίστη μου αὐτὴ βγαίνει πάντοτε πρώτη στὸν ἀγώνα της μὲ τὴ γνώση— ὅτι, ὅπως καὶ νὰ τὸ ἐξετάσουμε, ἡ πολυαιώνια παρουσία τοῦ ἑλληνισμοῦ πάνω στὰ δῶθε ἢ ἐκεῖθε τοῦ Αἰγαίου χώματα ἔφτασε νὰ καθιερώσει μιὰν ὀρθογραφία, ὅπου τὸ κάθε ὠμέγα, τὸ κάθε ὕψιλον, ἡ κάθε ὀξεία, ἡ κάθε ὑπογεγραμμένη, δὲν εἶναι παρὰ ἕνας κολπίσκος, μιὰ κατωφέρεια, μιὰ κάθετη βράχου πάνω σὲ μιὰ καμπύλη πρύμνας πλεούμενου, κυματιστοὶ ἀμπελῶνες, ὑπέρθυρα ἐκκλησιῶν, ἀσπράκια ἢ κοκκινάκια, ἐδῶ ἢ ἐκεῖ, ἀπὸ περιστεριῶνες καὶ γλάστρες μὲ γεράνια.

    Εἶναι μιὰ γλώσσα μὲ πολὺ αὐστηρὴ γραμματική, ποὺ τὴν ἔφκιασε μόνος του ὁ λαός, ἀπὸ τὴν ἐποχὴ ποὺ δὲν ἐπήγαινε ἀκόμη σχολεῖο. Καὶ τὴν τήρησε μὲ θρησκευτικὴ προσήλωση κι ἀντοχὴ ἀξιοθαύμαστη, μέσα στὶς πιὸ δυσμενεῖς ἑκατονταετίες. Ὥσπου ἤρθαμ᾿ ἐμεῖς, μὲ τὰ διπλώματα καὶ τοὺς νόμους, νὰ τὸν βοηθήσουμε. Καὶ σχεδὸν τὸν ἀφανίσαμε. ᾽Απὸ τὸ ἕνα μέρος τοῦ φάγαμε τὰ κατάλοιπα τῆς γραφῆς του καὶ ἀπὸ τὸ ἄλλο τοῦ ροκανίσαμε τὴν ἴδια του τὴν ὑπόσταση, τὸν κοινωνικοποιήσαμε, τὸν μεταβάλαμε σὲ ἕναν ἀκόμα μικροαστό, ποὺ μᾶς κοιτάζει ἀπορημένος ἀπὸ κάποιο παραθυράκι κάποιας πολυκατοικίας τοῦ Αἰγάλεω.

    Απόσπασμα από: » Ἀπὸ τὰ δημόσια καὶ τὰ ιδιωτικὰ «

    • ΜΑΡΙΑ said

      Τήν τήρησε σέ δυσμενεῖς συνθῆκες καί ἄφησε τά παιδιά του νά γρυλίζουν γκρίκλις, στίς εὐμενεῖς….

    • Μέλια said

      Μια μέρα που ένιωθα να μ’ έχουν εγκαταλείψει όλα και μια μεγάλη θλίψη να πέφτει αργά στην ψυχή μου, τράβηξα, κει που περπατούσα, μες στα χωράφια χωρίς σωτηρία, ένα κλωνάρι άγνωστου θάμνου. Το ‘κοψα και το ‘φερα στο απάνω χείλι μου. Ευθύς αμέσως κατάλαβα ότι ο άνθρωπος είναι αθώος. Το διάβασα σ’ αυτή τη στυφή από αλήθεια ευωδιά τόσο έντονα που πήρα να προχωρώ το δρόμο της μ’ ελαφρύ βήμα και καρδιά ιεραπόστολου. Ώσπου, σε μεγάλο βάθος, μου έγινε συνείδηση πια ότι όλες οι θρησκείες λέγανε ψέματα.

      Ναι, ο Παράδεισος δεν ήταν μια νοσταλγία. Ούτε, πολύ περισσότερο, μια ανταμοιβή. Ήταν ένα δικαίωμα.

      ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ «Ο ΜΙΚΡΟΣ ΝΑΥΤΙΛΟΣ»

    • Κόριννα said

      Mέλια,

      ἀπὸ τὰ πιό ὡραῖα ποὺ ἔχω διαβάσει!

  7. Ὃλον τὸ μυστικόν κρύβεται σ’ αὐτήν τὴν φράσιν: «Κανένας Ἡρώδης δὲν θὰ τολμοῦσε νὰ διατάξει τὲτοια γενοκτονία τοῦ τελικοῦ -ν · ἐκτὸς ἄν τοῦ᾿λειπε ἡ ὀπτικὴ τοῦ ἤχου.»

    Ἐπιτρέψατὲ μοι ὡς πόντιος νὰ ἒχω ἀκόμη τὴν ἀκουστικήν τοῦ τελικοῦ -ν τὸ ὁποῖον ὃμως δὲν εἶναι ἀπλῶς τελικόν ἀλλά καὶ ἀρχικόν συντοχρόνως, ὣσπερ κάθε κόψιμον τοῦ τόξου (ἢ τοξάριου ἢ δοξάριου) ἐπ’ἂνω στὰς χορδάς λύρας εἶναι μία ἀνάσα, μία μικρὰ διακοπή (μικρά ὃμως) χρωματίζουσα τὴν ἐπομένην τοξαρέαν. Δίχως αὐτὴν τὴν ἀπειροελαχίστης διαρκείας παύσιν δὲν ὑπάρχει καν μουσική.

    Δὲν πρέπει ὃμως ὁ ὁμιλητής νὰ ἐστιάζει πολύ στὸ τελικόν -ν ἀλλά αὐτό νὰ τὸ προφέρει ἀνεπαισθήτως ἐντός τῆς φυσιολογικής ῥοῆς τοῦ λόγου. Ὃταν τίς ἐπιμένει στὸν ὑπερτονισμόν τοῦ -ν, ὁμοιάζει μ’ ἀρχάριον μουσικόν τοῦ ὁποῖου οἱ δάκτυλοι δὲν ὑπακοῦν λόγω ἀκαμψίας ἢ μὲ ἀτάλαντον χορευτήν τοῦ ὃποῖου τὰ πέλματα ἐφάπτονται ἐξ ὁλοκλήρου μὲ τὸ δάπεδον, μὲ τελικόν αποτέλεσμα τὴν ἒλλειψιν ἐλαστικότητος καὶ χάρης, αὐτό δηλαδή ποὺ περιπαικτικῶς ὁνομάζουμε πάτημαν ἂρκτου. Δὲν εἶναι ἐφικτόν νὰ μείνει ὁ χορευτής στὸν ἀέρα, δὲν εἶναι ὃμως καὶ χορός ἐάν κολλήσῃ εἰς τὸ πάτωμα.

    Συνεπῶς δὲν γίνεται νὰ χρησιμοποιηθεῖ τὸ τελικόν -ν χωρίς ἐλαστικότηταν εἰς τὸν λόγον, χωρίς μακρότηταν τὲ βραχύτηταν εἰς τὰ φωνήεντα, χωρίς ὀξύτηταν ἢ βαρύτηταν εἰς τὸν τονισμόν. Διότι τὶ εἶναι ἡ ὁμιλία ἐάν δὲν εἶναι ἓνας χορός τῶν φωνητικῶν χορδῶν, ἐάν δὲν εἶναι μία τοξοτή λύρα; Δὲν ἀναφερόμαστε γάρ τυχαίως εἰς φωνητικήν ἂρθρωσιν διότι αὐτό ἀκριβῶς εἶναι ἡ φωνή, ἓνας τεράστιος μηχάνισμός μὲ πολλάς ἀρθρώσεις, λειτουργουσῶν ἀρμονικῶς παραγουσῶν δ’ ἒργον μέτ’ ἐλαχίστων δυνατῶν ἀπωλειῶν.

    Τ’ ἡμέτερον πρόβλημα ἐπομένως δὲν εἶναι πρόβλημα ὁμιλίας, εἶναι πρόβλημα μουσικῆς και χοροῦ ἢ ἀκόμη καὶ πρόβλημα ἁρμονίας τὸ ὁποῖο ἀντανακλά καὶ εις τὴν ὁμιλίαν. Ἑάν δηλαδή ἡμεῖς οἱ πόντιοι διετηρήσαμεν τὸ τελικόν -ν οὗτο δὲν ἒγινε ἐπειδή τὸ μιλούσαμε ἀλλά ἐπειδή τὸ τραγωδήσαμε (καὶ τὸ τραγωδοῦμε). Μουσικοσυνθετῶν τὲ στιχουργῶν γαρ χρήζουμε κοὐχί φιλολόγων.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: