ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Kατηγορίες

  • Υπέρ της ζωής, κατά των εκτρώσεων

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • Πρόσφατα σχόλια

    Επικαιρότητα 3ης Ιου… στη H ανοιχτή αγκαλιά
    Επικαιρότητα 1ης Ιου… στη Φθινόπωρο και τέταρτη δόση…
    georgeiraklion στη Αβέρωφ: Δέκα «ολόκληρα» χρόνια…
    3 του Ιούνη ξεχείλισ… στη Τό Ὁλοκαύτωμα στήν Κάνδανο (3…
    Επικαιρότητα 28ης Μα… στη Ο κορονοϊός και η ελευθερία το…
  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • 1944-49

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

O Ματρόζος του Γ. Στρατήγη (1859-1938)

Posted by Πετροβούβαλος στο 11 Σεπτεμβρίου, 2012

 της Γιάννας

.

Όσο κι αν το έργο του δεν έτυχε της αναγνώρισης που έτυχαν άλλοι σύγχρονοί του, τα σκήπτρα στο έργο του Γ. Στρατήγη κρατά πάντα το πατριωτικό στοιχείο.

Στο ποίημά του «Mατρόζος» φανερώνει την αγάπη του για την πατρίδα, αλλά και την πικρία του για την αχαριστία της Ελλάδας, που ούσα ελεύθερη πια, αγνοεί και ξεχνά αυτούς που συνέβαλαν στον ξεσηκωμό και την απελευθέρωσή της.

Περισσότερο επίκαιρο και άξιο να διαβαστεί από ποτέ…

Ο θρυλικός Ματρόζος ήταν Σπετσιώτης, ο οποίος έδωσε όλα τα υπάρχοντά του για τον αγώνα… Κρατά μόνο ένα από τα πυρπολικά του και γίνεται ένας από τους μπουρλοτιέρηδες που, μαζί με τον Κωνσταντίνο Κανάρη, γράφουν ιστορία στον Ελληνικό Ξεσηκωμό του 1821. Παρά την προσφορά του στην πατρίδα όμως, ο Ματρόζος, μετά το τέλος της Επανάστασης, κατaντά ζητιάνος, πάμπτωχος και λησμονημένος! Η ανάγκη τον κάνει να ζητήσει βοήθεια από τον παλιό του συμπολεμιστή  Κανάρη, που πλέον είναι Υπουργός Ναυτικών, και ο οποίος χρωστά τη ζωή του στο Ματρόζο, καθώς τον είχε σώσει σε ναυμαχία έξω από την Τένεδο.

 

Ένας Σπετσιώτης γέροντας, σκυφτός από τα χρόνια,
με κάτασπρα μακριά μαλλιά, με πύρινη ματιά,
σαν πλάτανος θεόρατος γυρμένος απ’ τα χιόνια,
περνούσε πάντα στο νησί τα μαύρα γηρατειά.
Είναι από κείνη τη γενιά κι ο γέρο καπετάνος
που ακόμα και στον ύπνο του την έτρεμε ο Σουλτάνος.

Είναι από κείνους που έχυσαν το αθάνατό τους αίμα,
από τους χίλιους που έβγαλες πατρίδα μου χρυσή,
είναι από κείνους που έβαλαν στην κεφαλή σου στέμμα
και άγνωστοι σβηστήκανε στο δοξαστό νησί.
Είχες αστέρια ολόλαμπρα στον ουρανό σου κι άλλα,
μα εκείνα που δεν έλαμψαν ήσανε πιο μεγάλα.

Σαν έγραψαν με το δαυλό της ιστορίας μόνοι,
χωρίς γι αυτούς τους ήρωες μια λέξη αυτή να πει,
με την πληγή τους για σταυρό κι ατίμητο γαλόνι,
άλλοι στα δίχτυα εγύριζαν και άλλοι στο κουπί.
Κι οι στολοκάφτες των Σπετσών, τ’ ατρόμητα λιοντάρια,
με τις βαρκούλες έπιαναν στο περιγιάλι ψάρια.

Ο γέρος μας παράπονο ποτέ δε λέει κανένα,
μα καπετάνους σαν δεί μες στα βασιλικά,
εκείνους που ‘χε ναύτες του με μάτια βουρκωμένα
στα περασμένα εγύριζε και στα πυρπολικά,
και ξαπλωμένος δίπλα μου, μου λέγε εκεί στην άμμο
πόσα καράβια εκάψανε στην Τένεδο, στη Σάμο.

«Παιδί μου, τώρα εγέρασα, παιδί μου θ’ αποθάνω»,
στο τέλος πάντα μου ‘λεγε μ’ εν’ αναστεναγμό,
«Ένας Ματρόζος δεν μπορεί να κάνει το ζητιάνο,
μα να βαστάξω δεν μπορώ της πείνας τον καημό.
Κλαίω που αφήνω το νησί, θα πάω στην Αθήνα,
πριν πεθαμένο μ’ εύρετε μια μέρα από την πείνα…

Μου λεν, ο καπετάν Κωνσταντής, απ’ τα Ψαρά κει πέρα,
πως υπουργός εγίνηκε μεγάλος και τρανός,
κι αν θυμηθεί πως τη ζωή του έσωσα μια μέρα
απ’ έξω από την Τένεδο, μπορούσε ο Ψαριανός
να κάνει τίποτε για με κι ίσως να δώσουν κάτι
σ’ εκείνον που ‘χε τάλαρα τη στέρνα του γεμάτη».

Πέντε έξι ημέρες ύστερα εμπήκε στο βαπόρι
κι ακουμπιστός περίλυπος επάνω στο ραβδί,
ως που στην Ύδρα έφθασε, εγύριζε στην πλώρη
το λατρευτό του το νησί ο γέροντας να δει.
Και σκύβοντας τα κύματα δακρύβρεχτος ερώτα,
πως φεύγει τώρ’ απ’ το νησί και πως ερχόταν πρώτα.

«Εδώ τι θέλεις, γέροντα;» ρωτά τον καπετάνο
στο υπουργείον εμπροστά κάποιος θαλασσινός
ντυμένος στα χρυσά. «Παιδί μου, είναι πάνω
ο Κωνσταντής;». «Ποιος Κωνσταντής;». «Αυτός … ο Ψαριανός».
«Δε λεν κανένα Ψαριανό, εδώ είναι Υπουργείο,
να ζητιανέψεις πήγαινε μες στο φτωχοκομείο!».

Ο γέρος ανασήκωσε το κάτασπρο κεφάλι
και τα μαλλιά του εσάλεψαν σαν χαίτη λιονταριού
και με σπιθόβολη ματιά μες απ’ τα στήθια βγάνει
με στεναγμό βαρύγνωμο φωνή παλληκαριού:
«Αν οι ζητιάνοι σαν κι εμέ δεν έχυναν το αίμα,
οι καπετάνοι σαν και σε δεν θα φορούσαν στέμμα!».

Τότε ο Κανάρης που άκουσε φιλονικία κάτου,
στο παραθύρι πρόβαλε να δει ποιος τον ζητεί
και το νησιώτη βλέποντας λαχτάρησε η καρδιά του
και να ‘ρθει επάνω διέταξε με τον υπασπιστή.
Κάτι η φωνή του γέροντα του εξύπνησε στα στήθη,
κάτι που μοιάζει με όνειρο μαζί και παραμύθι.

Τον κοίταξε τα μάτια του μες στα μακριά του φρύδια,
που μοιάζανε σαν αετούς κρυμμένους στη φωλιά,
στον καπετάνο εφάνηκαν με την φωτιά την ίδια,
όταν τα εφώτιζε ο δαυλός τα χρόνια τα παλιά.
Κι ένας τον άλλο κοίταζε κατάματα οι δυο γέροι,
ο ημίθεος τον γίγαντα, ο ήλιος το αστέρι.

«Δεν με θυμάσαι, Κωνσταντή;» σε λίγο του φωνάζει,
«γρήγορα συ με ξέχασες, μα σε θυμάμαι εγώ!…».
«Ποιος το ‘λπιζε να δει ποτές», ο γέροντας στενάζει,
«τον καπετάνο ζήτουλα, το ναύτη υπουργό!…».
Και σκύβοντας την κεφαλή στα διάπλατά του στήθη,
τη φτώχεια του ελησμόνησε, τη δόξα του εθυμήθη.

«Ποιος είσαι, καπετάνο μου; Και ποιο ‘ναι το νησί σου;»,
ο Ψαριανός τον ερωτά με πόνο θλιβερό,
«πενήντα χρόνια, μια ζωή, περάσανε, θυμήσου
απ’ της καλής μου εποχής, εκείνης τον καιρό.
Μήπως στην Σάμο ήσουνα την εποχή εκείνη;
Στην Κω, στην Αλεξάνδρεια, στη Χιο, στη Μυτιλήνη?»

Απ’ έξω απ’ την Τένεδο …πενήντα πέντε χρόνια
επέρασαν απ’ την στιγμήν εκείνη, σαν φτερό.
Σαν να σε βλέπω Κωνσταντή, δε θα ξεχάσω αιώνια…
Ακόμα στο μπουρλότο σου καβάλα σε θωρώ…
Χρόνος δεν ήταν που ‘καψες στη Χιο τη ναυαρχίδα
κι ήταν η πρώτη μου φορά εκείνη που σε είδα…

Απ’ έξω απ’ την Τένεδο, θυμάσαι; Μια φρεγάδα
σ’ έβαλε εμπρός μ’ αράπικου αλόγου γληγοράδα
μ’ οχτώ βατσέλα πίσω της εμοιάζαν περιστέρια
κι εσύ γεράκι γύρω τους … επάνω στο μπουρλότο,
που την κορβέτα τίναξες πρωτύτερα στ’ αστέρια,
σαν δαίμονας μες στον καπνό γλυστρούσες και στον κρότο.

Σε καμαρωνώ από μακριά … κι οι ναύτες κι ο λοστρόμος
μ’ εξώρκιζαν να φύγουμε τους είχε πιάσει τρόμος,
γιατί η αρμάδα ζύγωνε επάνω στο τιμόνι
θάρρος στους ναύτες σου έδινες… δεν βάσταξε η καρδιά μου,
σε μια στιγμή χανόσουνα, σε μια στιγμή και μόνη
και «όρτσα! μάινα τα πανιά!» φωνάζω στα παιδιά μου.

Στο στρίψιμο του τιμονιού μας σίμωσες… μ’ αντάρα,
ο Τούρκος κοντοζύγωνε η μαύρη μου καμπάρα
αστροπελέκια και φωτιές και κεραυνούς πετούσε,
μα σαν δελφίνι γρήγορα κι εκείνος εγλιστρούσε.
Οι ναύτες μου φωνάζανε: «Τι κάνεις καπετάνιο;»
Κι εγώ τους λέω: «Τον Ψαριανό να σώσω κι ας πεθάνω…».

Και σου πετώ τη γούμενα … και δένεις το μπουρλότο …
κάνω τιμόνι δεξιά … το φλογερό το χνώτο
του Τούρκου θα σε βούλιαζε, θυμάσαι; Σου φωνάζω,
«Πρώτος απ’ όλους ν’ ανεβείς», μα δεν μ’ ακούς κι αφήνεις
άλλοι ν’ ανεβούν… έσκυψα κι απ’ τα μαλλιά σ’ αδράζω,
και σ’ έσωσα κι εφύγαμε… μα δάκρυα βλέπω χύνεις!…».

«Ματρόζε μου!» δακρύβρεχτος ο Κωνσταντής φωνάζει
και μες στα στήθη τα πλατιά σφιχτά τον αγκαλιάζει.
Κι ενώ οι δύο γίγαντες με τα λευκά κεφάλια
στ’ άσπρα τους γένια δάκρυα κυλούσαν σαν κρυστάλλια,
δυο κορφοβούνια μοιάζανε γεμάτα από το χιόνι,
όταν του ήλιου το φιλί την άνοιξη το λειώνει.

(από τη συλλογή «Νέα Ποιήματα»)

.

29 Σχόλια προς “O Ματρόζος του Γ. Στρατήγη (1859-1938)”

  1. dyspistos said

    Τι μου θυμίσατε τώρα! Στα δικά μου σχολειά μας τον μαθαίνανε τον Ματρόζο! Φύγανε ανεπιστρεπτί τα χρόνια εκείνα. Συγκρίνοντας το χθες με το σήμερα γλυκαίνει η καρδιά νοσταλγώντας , αλλά σκληραίνει συνειδητοποιώντας τις απίστευτες, τις οδυνηρές διαφορές της περασμένης μας ζωής με την σημερινή ασχήμια, τη γενική κατάπτωση και παρακμή.

  2. antart22 said

    Παιδιά δεν μπορείτε να φανταστείτε, τι εκπληκτική εμπειρία είναι να διαβάζεις αυτό το ποίημα και ταυτόχρονα ν’ ακούς το κύμα να σκάει πάνω στο βράχο (και δεν μιλάω για τον Καπετάνιο μας :wink:)… Αν σας δοθεί η ευκαιρία, κάντε το. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα!

    • juliet said

      Και τον άνεμο να ψυθιρίζει στα κλαδιά των δέντρων καλά είναι ….σκέψου και κάποιους που δε μπορούν να δουν ούτε το ένα ούτε τ’άλλο . Σκέψου πόσοι περιφέρουν το κουφάρι τους και τους είναι αδιάφορο αν ζουν ή πεθαίνουν .

      • antart22 said

        Τους σκέφτομαι και 😥
        Και οι ακόμα τραγικότεροι, είναι εκείνοι που αυτά τα έχουν δίπλα τους, αλλά δεν τους δίνουν σημασία…

  3. juliet said

    @Γιάννα ,
    πολλή καλή η επιλογή σου …αφανείς ήρωες που έδώσαν τα πάντα για τη Πάτρίδα και στο τέλος της ζωής του κατάντησαν επαίτες.Αυτά είναι τ’αποτελέσμα για τους ανέντακτους , ανιδιοτελείς ,περήφανους πατριώτες …κανένας ήρωας πλούσιος μπορεί και ζητιάνος .
    Α, ξέχασα ….η αλλαγή άρχισε με την ανατολή του πράσινου ήλιου…στα χρόνια τα δικά μας και εκεί να δεις μεγαλεία ………

    • ΜΑΡΙΑ said

      Μεγαλεῖα,πισίνες,σινιέ μοντελάκια,ζωή σοῦπερ στάρ…..σοσιαλΗστικά πάντα!!
      Καί ΔΑΝΕΙΑ…ΔΑΝΕΙΑ…..ΔΑΝΕΙΑ….ΑΠΑΤΕΣ…ΑΠΑΤΕΣ….ΑΠΑΤΕΣ…..καί ἔτσι φτάσαμε ὥς ἐδῶ….
      Μήν τό ξεχνᾶμε,ΠΟΤΕ.

      • juliet said

        Mαρία μου ,
        επιδοτήσεις , συμβάσεις , πτωχεύσεις ……και αυτοί περαααάσανε καλά και εμείς όπως τα βλέπεις……
        🙂

  4. ΜΑΡΙΑ said

    Αὐτά εἶναι ποιήματα,νά διαβάζης καί νά κλαῖς….
    Ἐξαιρετική ἐπιλογή Γιάννα,ὁ στόχος εἶναι ΕΝΑΣ…..ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ ΠΟΤΕ!!!

    • Γιάννα said

      Μαρία, Juliet, ευχαριστώ 🙂 Ανέκαθεν είχαμε την κατάρα της λήθης σα λαός…αλλά ευτυχώς που υπάρχουν και αυτοί που δεν ξεχνούν. Κάθε μέρα -μα κάθε μέρα -εύχομαι αυτοί οι άνθρωποι να είναι καλά, να αντέχουν να αγωνίζονται, γιατί χάρη σε αυτούς θα σωθούν και άλλοι που «περιφέρουν το κουφάρι τους και τους είναι αδιάφορο αν ζουν ή αν πεθαίνουν»…έως ότου ανατείλει ήλιος αλλαγής,που δε θα έχει κανένα όμως χρώμα.

    • Μέλια said

      Γιάννα καλησπέρα.
      Εξαιρετική η επιλογή σου
      Αυτοί που κυβερνούν την πατρίδα μας τους ξεχνούν…εμείς ΠΟΤΕ!!!

  5. juliet said

    Kαλησπερίζω ,τον γυναικείο πληθυσμό ….
    Γιάννα μου , πρόσεχε τη λέξη …»αλλαγή» …….
    🙂 🙂

  6. Anonym said

    Ὑποβρύχιον HS MATROZOS (Y-7)

    Τὀ αἰχμαλωτισθέν Ἰταλικό ὑποβρύχιο PERLA (ἐδῶ στὀν λιμένα τῆς Βηρυττοῦ,τό 1942),μετονομάσθηκε σέ HS MATROZOS καί ἐνετάχθη στήν δὐναμι τοῦ Ἑλληνικοῦ στόλου τὀν Ἰανουάριο τοῦ 1943 (μαζί μέ τό ἐνεργοποιηθέν,ἀπό τό ἀγγλικό ναυτικό,HS PIPINOS),προκειμένου νά ἰσοσταθμισθοῦν (ἐν μέρει) οἱ ἀπώλειες τῶν: HS GLAΥKOS (στίς 4-4-1942), HS TRITON (στίς 16-11-1942) καί HS KATSONIS (στίς 13-9-1943).Παρέμεινε ἐν ὑπηρεσίᾳ ἕως τό 1954

    ΠΗΓΗ

    (Γιά περισσότερες πληροφορίες ἀπευθυνθῆτε στήν Μέλια)

  7. Πετροβούβαλος said

    Καταπληκτικό ποίημα!

  8. Reblogged this on chrisisincrisis.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: