ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Kατηγορίες

  • Υπέρ της ζωής, κατά των εκτρώσεων

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • Πρόσφατα σχόλια

    Πετροβούβαλος στη Συνταγματάρχης Δημήτρης Θεοτόκ…
    Δημήτριος Θεοτόκης στη Συνταγματάρχης Δημήτρης Θεοτόκ…
    karavaki στη Οι τελευταίοι θα γίνουν π…
    Μέλια στη Από τα ανέκδοτα έγγραφα των Γε…
    Νικόλαος Καλκάνης στη Από τα ανέκδοτα έγγραφα των Γε…
  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • 1944-49

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

ΛΕΛΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ : «Η ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ»

Posted by Μέλια στο 8 Σεπτεμβρίου, 2012

Μια από τις πολλές ηρωικές μορφές που ανέδειξε η αντίσταση στα χρόνια της Κατοχής ήταν η Λέλα Καραγιάννη.

Γεννήθηκε στη Λίμνη Ευβοίας το 1899 και ήταν κόρη του Αθανάσιου Μινόπουλου και της Σοφίας Μπούμπουλη. Παντρεύτηκε τον φαρμακέμπορο Νικόλαο Καραγιάννη στην Αθήνα, με τον οποίο απέκτησε επτά παιδιά.

Από τον Μάιο του 1941, συγκροτεί αντιστασιακή ομάδα και αρχίζει τον αγώνα ενάντια στον κατακτητή. Την απόφασή της ανακοινώνει σητν οικογένειά της, της οποίας και τα μέλη ως ιδρυτές αποτελούν τα πρώτα στελέχη: ο σύζυγός της Νικόλαος και τα παιδία τους Ιωάννα, Ηλέκτρα, Γιώργος, Βύρων, Νέλσων, Νεφέλη και Ελένη.

Με κέντρο ένα σπίτι στην οδό Φυλής και το φαρμακείο του άντρα της στην Πατησίων, οργανώνει ολόκληρο δίκτυο απόκρυψης, περίθαλψης και φυγάδευσης στρατιωτών οι οποίοι είχαν ξεφύγει από την αιχμαλωσία. Περιέθαλψε Έλληνες φαντάρους που επέστρεφαν από το μέτωπο και περίπου 140 συμμάχους ενώ νοίκιασε τρία σπίτια στα οποία τους έκρυβε.

Αργότερα, με κέντρο την Μονή του Αγίου Ιερόθεου στα Μέγαρα, συγκροτεί την παράνομη οργάνωση «Μπουμπουλίνα» η οποία έχει χαρακτήρα κατασκοπευτικό και στην οποία συμμετέχουν 140 πατριώτες, άνδρες και γυναίκες.

Με την οργάνωση αυτή καταφέρνει να συλλέγει πληροφορίες με άκρα μυστικότητα από το αρχηγείο των Γερμανών, από το Ναυαρχείο, την μυστική αστυνομία και το Ιταλικό φρουραρχείο. Η Λέλα είχε στήσει ολόκληρο δίκτυο χάρη στη συνεργασία της με το Στρατηγείο της Μέσης Ανατολής, τον Αρχηγό της Αστυνομίας Άγγελο Έβερτ καθώς και διάφορους αντιφασίστες και αντιναζιστές που υπηρετούσαν μέσα στις υπηρεσίες των στρατευμάτων των κατακτητών, για να της δίνουν πολύτιμες πληροφορίες. Με τη δράση της βυθίστηκαν πολλά πλοία, ανατινάχτηκε το αεροδρόμιο του Τατοϊου και κάηκαν αποθέματα βενζίνης και πυρομαχικών.

Κατορθώνει επίσης να οργανώσει αποδράσεις αιχμαλώτων από το στρατόπεδο Άγγλων αιχμαλώτων της Κοκκινιάς. Για τη φυγάδευσή τους στη Μ. Ανατολή αγοράζει καϊκι, που με καπετάνιο τον Ηλία Χρυσίνη μεταφέρονται οι στρατιώτες στην Αίγυπτο. Από εκεί το καϊκι φέρνει στην Ελλάδα ασυρμάτους και άλλα εφόδια. Σε λίγο καιρό, προστίθενται άλλα δυο καϊκια, με καπετάνιους στο ένα τον Κρητικό Μαμαλάκη και στο άλλο τον Καπετάν Γιαννούλο. Στενοί συνεργάτες της ήταν η Νίκη Χωμενίδου, ο φούρναρης της Κοκκινιάς Παπαβασιλείου, ο υπολοχαγός Κουτρουμπέλης, ο Ηλίας Σκηνίτης.

Στις 23 Οκτωβρίου 1941 συλλαμβάνεται, ύστερα όμως από κράτηση οκτώ μηνών ελευθερώνεται και συνεχίζει τον αγώνα. Το 1944 αναγκάζεται να εισαχθεί στο Νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού και τον Ιούνιου του ίδιου έτους οι Γερμανικές υπηρεσίες έχοντας μάθει για τη δράση της, ετοιμάζονται να τη συλλάβουν. Εκείνη ειδοποιεί τα παιδιά της και όσους συνεργάτες της μπορεί έως τη σύλληψή της στις 11 Ιουλίου του 1944.

Μεταφέρεται στην οδό Μέρλιν όπου και υπόκειται σε πρωτοφανή βασανιστήρια προκειμένου να ομολογήσει, κάτι που δε συμβαίνει ποτέ. Τα χαράματα της 8ης Σεπτεμβρίου 1944, οδηγήθηκε μαζί με εξήντα γενναίους άνδρες και γυναίκες πατριώτες στο Δαφνί, όπου εκτελέστηκε ψάλλοντας τον Εθνικό Ύμνο, εμψυχώνοντας έως την τελευταία στιγμή τους μελλοθανάτους.

Η Ακαδημία Αθηνών της απένειμε τιμής ένεκεν «Χρυσούν Μετάλλιον» ενώ η προτομή της έχει στηθεί στην οδό Στουρνάρα.

Πηγή: ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ

19 Σχόλια προς “ΛΕΛΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ : «Η ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ»”

  1. Anonym said

    ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ ΛΕΛΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ

    http://www.ert-archives.gr/V3/public/main/page-assetview.aspx?tid=0000026779&tsz=0&autostart=0

    Στιγμές από τη δράση και τη ζωή της ΛΕΛΑΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ, ηρωίδας της Αντίστασης και αρχηγού της οργάνωσης «Μπουμπουλίνα», μέσα από την προσωπική ματιά του γιου της ΓΙΩΡΓΟΥ. Καταζητούμενος και ο ίδιος την περίοδο της Γερμανικής Κατοχής, επιχειρεί μέσα από αποσπασματικές μνήμες να φωτίσει πλευρές της αντιστασιακής δράσης της μητέρας του, όπως η σύσταση της θρυλικής οργάνωσης «Μπουμπουλίνα» το 1941, η οποία αναλάμβανε τη φυγάδευση Βρετανών συμμάχων στο Κάιρο αλλά και δολιοφθορές κατά του εχθρού. Με αρχηγείο το αρωματοπωλείο του άντρα της στην οδό Πατησίων και με τη συνδρομή των επτά παιδιών της, η ΛΕΛΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ επιδόθηκε σε κατασκοπεία κατά του εχθρού, συλλέγοντας πληροφορίες τις οποίες διοχέτευε κατόπιν σε όλες τις ελληνικές αντιστασιακές οργανώσεις. Η αφήγηση κλείνει με αναφορά στη βίαιη σύλληψη και εκτέλεσή της από τις γερμανικές δυνάμεις Κατοχής το 1944, καθώς και στη σύλληψη πέντε από τα παιδιά της, τα οποία βασανίστηκαν αλλά διέφυγαν τελικά την εκτέλεση. Σπάνιες κινηματογραφικές λήψεις μεταφέρουν εικόνες από την Αθήνα της Κατοχής, ενώ οι αφηγήσεις του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ συνθέτουν το πορτρέτο όχι μόνο μιας ηρωίδας αλλά και μιας στοργικής μητέρας.

    • Πετροβούβαλος said

      Tης ΕΛΛΗΝΙΔΑΣ !

    • ΜΑΡΙΑ said

      Ὅσο καί ἄν ἀκούγεται κλισέ…..δέν ὑπάρχουν λόγια!!
      Δέν ξέρω βρέ παιδί μου,ἀλλά ὅτι καί νά πῆς φαίνεται λίγο,φτωχό…

      • Μέλια said

        Ο Ηλίας Χρυσίνης, καπετάνιος σε πετρελαιοκίνητα, και ο Λευτέρης Μπαστουνόπουλος, ιδιοκτήτης ενός καϊκιού διόμισυ τόνων, του ‘’Ελσινιαντόρ” αποτέλεσαν το πλήρωμα του μικρού σκάφους που ανέλαβε την πρώτη αποστολή για την φυγάδευση των Βρετανών αξιωματικών Φάρραν και Σίγκλερ, δύο στρατιωτών και του Πολωνού Κούπα Φάϋλαρ, που είχε βοηθήσει στις αποδράσεις. Τα έξοδα της αποστολής ανέλαβαν ο Γεώργιος Αβέρωφ και η ίδια η Καραγιάννη.

        Αυτό ακριβώς που είπες Μαρία :δέν ὑπάρχουν λόγια!! «

  2. ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ. said

    Δικαιωματικά κατέχει περίοπτη θέση , στο Πάνθεον των Ελληνίδων Πατριωτισσών.

    ΕΛΛΗΝΙΔΑ , ΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ , αλλά και ΜΑΝΑ.

    Σέβας , ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ.

    • Μέλια said

      Καλημέρα σ’ όλους.

      Πριν από τον πόλεμο ζούσε μια ήρεμη οικογενειακή ζωή με τον σύζυγό της και τα εφτά παιδιά της.
      Με την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου έστειλε τις δύο μεγαλύτερες κόρες της στο μέτωπο ως αδελφές νοσοκόμες

      Η δράση της άρχισε στις 10 Μαΐου 1941, λίγες μέρες μετά την είσοδο των Γερμανών κατακτητών στην Αθήνα, όταν βρήκε έξω από το σπίτι της τραυματισμένο τον Αυστραλό στρατιώτη Τζον Ουίλσον και τον περιέθαλψε.
      Γι’ αυτήν δεν υπήρχαν “δεξιοί” και “αριστεροί’ πίστευε βαθιά στον αγώνα της Εθνικής αντίστασης και της ενότητας και έλεγε:

      ‘’Όλα τα δάκτυλα του χεριού πρέπει να κλείσουν σε γερή γροθιά, που θα τσακίσει τα μούτρα των Γερμανών’’

  3. Γιάννης Μ. said

    Η Πατρίδα οφείλει πολλά στις Ελληνίδες μάνες. Ελάχιστο χρέος μας η μνήμη.

  4. Anonym said

    Ας κρατήσουμε ζωντανή τη μνήμη των ηρώων

    Σαν σήμερα, στις 8 Σεπτεμβρίου του 1944, εκτελέστηκε από τους Γερμανούς η ηρωίδα της Αντίστασης Λέλα Καραγιάννη, μαζί με άλλους συγκρατουμένους της, λίγο πριν από την απελευθέρωση της Αθήνας. Ανάμεσα στους αντιστασιακούς που θανατώθηκαν εκείνη τη μέρα, ήταν και ο 18χρονος φοιτητής της Νομικής Γιάννης Χούπης, γιος ιερέα. Τιμώντας τη μνήμη του, ο Πρωτοπρεσβύτερος Ηλίας Δροσινός, σε επιστολή του στην «Κ», μας φέρνει πίσω σ’ εκείνες τις σκληρές μέρες, όταν τόσοι συμπατριώτες μας πλήρωσαν με τη ζωή τους το θάρρος και την αγάπη τους για την ελευθερία.

    «Δυστυχισμένη η χώρα που χρειάζεται ήρωες», είπε κάποτε ο Μπρεχτ, και η Ελλάδα είχε μεγάλο μερίδιο τέτοιας «δυστυχίας» στη νεότερη ιστορία της. Οταν όμως χρειάστηκε ήρωες, η ανταπόκριση στο κάλεσμα ήταν μεγάλη. Το αντιστασιακό κίνημα στη χώρα μας τον καιρό της Κατοχής ήταν από τα ισχυρότερα στην Ευρώπη, ο φόρος αίματος τεράστιος. Τελευταία στη σειρά των ζοφερών περιόδων, όταν απαιτήθηκε και πάλι ηρωισμός από τους Ελληνες, ήταν η επτάχρονη δικτατορία. Από το τέλος της πέρασαν ήδη τρεις δεκαετίες, διάστημα αρκετό για να μας δώσει την αίσθηση ότι η ειρήνη και η δημοκρατική τάξη (με τις όποιες ατέλειές της) έχουν πια ριζώσει καλά στον τόπο μας και δύσκολα θα μπορούσαν να απειληθούν. Ο πόλεμος και η τυραννία δεν έχουν πάρει τέλος στον κόσμο, ακόμα και εδώ κοντά, στη γειτονιά μας. Εμείς όμως μοιραζόμαστε με τους εταίρους μας στην Ευρώπη την «πιο μακροχρόνια περίοδο ειρήνης» στην ιστορία μας. Ας ευχηθούμε να μη χρειαστεί ποτέ πια να περάσουμε από δοκιμασίες που απαιτούν πολεμική αρετή. Δεν πρέπει να ξεχνάμε, όμως, το χρέος τιμής προς εκείνους που, όταν οι περιστάσεις το ζήτησαν, είπαν το μεγάλο «ναι». Και να μην ξεχνάμε επίσης ότι η προάσπιση αξιών όπως η ελευθερία και η δικαιοσύνη, για τις οποίες τόσοι άνθρωποι έχουν δώσει τη ζωή τους, απαιτούν γενναιότητα και ανιδιοτέλεια, δομικά υλικά του ηρωισμού, ακόμα και σε ειρηνικούς καιρούς και τόπους.

    «Τόσο στο Επος του 1940-41, όσο και στα χρόνια της γερμανικής κατοχής, όταν η κακία και το μίσος είχαν λάβει μορφή ιδεολογίας και καθημερινής πρακτικής, ο Κλήρος προσέφερε τις υπηρεσίες του και έχυσε το αίμα του για την πατρίδα, συνεπής στην ιστορία του και στην προσφορά στον τόπο μας. Η βίωση της ιστορίας αυτής ήταν φυσικό να εμπνεύσει και να εμψυχώσει και τα μέλη των οικογενειών των εγγάμων κληρικών.

    Τρανταχτό παράδειγμα αποτελεί η περίπτωση του Γιάννη Χούπη, μονάκριβου γιου του γνωστού στους κύκλους της αθηναϊκής κοινωνίας πρωθιερέως του Ιερού Ναού Αγίας Ειρήνης Αιόλου, πατέρα Βασιλείου Χούπη, του νεαρού φοιτητή που εκτελέστηκε από τους Γερμανούς λίγο πριν ξημερώσει η λευτεριά.

    Ο Γιάννης Χούπης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1926 και φοιτούσε στη Νομική Σχολή Αθηνών. Η αγάπη του για την Εκκλησία και την Πατρίδα είχε λιπανθεί πλουσιότατα από τη διδασκαλία και το παράδειγμα του ιερέα πατέρα του.

    Οντας πρωτοετής στο πανεπιστήμιο, ο Γιάννης Χούπης αποτελούσε ενεργό και δυναμικό μέλος του Εθνικού Συνδέσμου Ανωτάτων Σχολών. Αργότερα γνωρίστηκε με την ηρωίδα Λέλα Καραγιάννη και έγινε ένα από τα πιο δραστήρια εθελοντικά μέλη της κατασκοπείας κατά των Γερμανών. Χάρη στις προσπάθειές του, τα σχέδια των οχυρώσεων των Γερμανών στην Αττική βρέθηκαν στα χέρια των συμμάχων μας Αγγλων. Στα κατορθώματά του συγκαταλέγεται η επικίνδυνη αποστολή να εισέλθει στο Γερμανικό Φρουραρχείο για να φωτογραφίσει απόρρητα επιτελικά σχέδια και έγγραφα, τα οποία του παρέδωσε Γερμανός αξιωματικός αγγλικής καταγωγής.

    Στις 24 Ιουνίου συλλαμβάνεται μαζί με τον Νίκο Μπάρδη, ενώ κρύβονταν στον Πειραιά μέσα σ’ ένα καΐκι, με το οποίο θα διέφευγαν για τη Μέση Ανατολή, μεταφέροντας εμπιστευτικά έγγραφα. Οδηγούνται στις φυλακές Αβέρωφ με την κατηγορία της κατασκοπείας. Η ζωή τους κρέμεται από μια κλωστή.

    Μέσα στη φυλακή, ο Γιάννης Χούπης περνάει ώρες δύσκολες, βασανιστικές. Τον ανακρίνουν με απάνθρωπα βασανιστήρια. Ομως η αντοχή, η καρτερία και η δύναμη με τις οποίες τα αντιμετωπίζει, θυμίζουν ήρωες άλλων εποχών.

    Στις 3 Σεπτεμβρίου 1944, η γερμανική διοίκηση αποφάσισε την αποφυλάκιση των κρατουμένων, με εξαίρεση όσους βαρύνονταν με καταδικαστικές αποφάσεις. Μετά τις 4 το απόγευμα της 7ης Σεπτεμβρίου, οι υπεύθυνοι των φυλακών Αβέρωφ μοιράζουν αποφυλακιστήρια με σκοπό η έξοδος να γίνει την άλλη μέρα. Δύο ώρες αργότερα τα πράγματα αλλάζουν. Οι κρατούμενοι των φυλακών Αβέρωφ και Χαϊδαρίου οδηγούνται στη Μέρλιν, «για να ολοκληρωθούν οι διατυπώσεις».

    Κάτω από την αγωνία αυτή, αρχίζει πλέον η τελευταία πράξη του δράματος. Ο συγκρατούμενός του Νίκος Μπάρδης, που μαζί με τον Δημήτρη Αλεξόπουλο εξαιρέθηκαν την τελευταία στιγμή, διέσωσε σε γραπτή έκθεσή του τις τελευταίες στιγμές του Γιάννη Χούπη. Την έκθεση αυτή δημοσίευσε το 2002 ο καθηγητής και ακαδημαϊκός Κ. Σβολόπουλος στο εξόχως διαφωτιστικό βιβλίο του «Χαϊδάρι, 8 Σεπτεμβρίου 1944. Η αόρατη στρατιά στο απόσπασμα».

    Η αφήγηση είναι συγκλονιστική. «Επέστρεψα στο κελλί μας, όπου οι άλλοι ξαγρυπνούσαν κουβεντιάζοντας (…) Ο Λίτινας, ο Χούπης και εγώ καθόμαστε σε μια γωνιά και συζητούσαμε. Σε λίγο ο Χούπης σηκώθηκε και πλησίασε τον Αλεξόπουλο. Οταν ξαναγύρισε στην θέσι του μας είπε πως ο Αλεξόπουλος σκέπτεται την τελευταία στιγμή να ορμήσουμε και να αρπάξουμε τα όπλα των Γερμανών για να προσπαθήσουμε να διαφύγουμε. Κατά τας 3.45 μας πήρε για λίγο ο ύπνος. Εγώ εκοιμώμουν στα πόδια του Χούπη, όταν σε λίγο εκείνος με ένα σκούντημά του με ξύπνησε. “Ξύπνα να κουβεντιάσουμε, μου λέει, όσο για ύπνο, εκεί που θα πάμε σε λίγο θα κοιμηθούμε αιώνια”. Στο ρολόγι του Αλεξόπουλου παρακολουθούσαμε την ώρα που αργοπερνά».

    Τα χαράματα της 8ης Σεπτεμβρίου φεύγουν από την Μέρλιν δύο φορτηγά για το Χαϊδάρι. Λίγο μετά το ξεκίνημα ένα χέρι γλιστράει μέσα από τα πλαϊνά σκεπάσματα του φορτηγού και ένα μικρό δεματάκι πέφτει στον δρόμο. Είναι το σημείωμα του Γιάννη Χούπη με το οποίο είχε τυλίξει μια μικρή εικόνα της Παναγίας δεμένη με ένα μαντήλι. Κάποιος μικροπωλητής την βρήκε και την παρέδωσε στον πατέρα Βασίλειο. Το σημείωμα, γραμμένο σε χαρτί από κονσέρβα, έγραφε: «Ο ευρών παρακαλείται να πάει το παρόν σημείωμα στον Ιερό Ναό Αγίας Ειρήνης, εις τον ιερέα Βασίλειο Χούπη. Είμαι γιος του και εκτελούμαι σήμερα 8-9-1944. Ζήτω η Πατρίς. Πατέρα, μανούλα μου, Κούλα μου. Να με συγχωρήσετε για την πίκρα που θα σας ποτίσω. Θέλω να ζήσετε, για να εκδικηθήτε και να προσεύχεσθε για την ανάπαυση της ψυχής μου. Θάρρος, συγγνώμη. Σας φιλώ, Ιωάννης Χούπης».

    Τη θλιβερή είδηση για την εκτέλεση του παιδιού του πληροφορείται ο π. Βασίλειος από την τρεμάμενη φωνή της πρεσβυτέρας του. Ο τραγικός ρασοφόρος ξεκινά αμέσως για την αναγνώριση του μονάκριβου γιου του, συνοδευόμενος από τον Διάκονο της Αγίας Ειρήνης Μακάριο, τον μετέπειτα Αρχιεπίσκοπο Κύπρου.

    Την επόμενη ημέρα, Σάββατο 9 Σεπτεμβρίου, έγινε η κηδεία του ήρωα Γιάννη Χούπη στο Α΄ Νεκροταφείο. Το 40νθήμερο μνημόσυνο τελέστηκε στην απελευθερωμένη πλέον Αθήνα, στον Ναό της Αγίας Ειρήνης, από τον Αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό. Την πίκρα του παπα-Βασίλη Χούπη γλύκανε η σκέψη πως ο γιος του είχε περάσει στο πάνθεον των ηρώων της πατρίδας και ως γνήσιος Σπαρτιάτης ετάχθη κι αυτός να φυλάσσει, ως άλλος Λεωνίδας, τις Θερμοπύλες της Χριστιανοσύνης και της Ελλάδας.

    Τελειώνοντας τις ανωτέρω σκέψεις, τις οποίες καταθέτουμε σαν άνθη ευλάβειας και τιμής στη μνήμη ενός ήρωα της εποχής μας, με συγκίνηση χαιρετίζουμε παλαιότερη πρόταση του ακαδημαϊκού καθηγητού κ. Κ. Σβολόπουλου, μια από τις αίθουσες της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών να αφιερωθεί στο όνομα και τη μνήμη του Γιάννη Χούπη. Σε μια εποχή όπου αξίες, όπως η Πατρίδα και η Ελευθερία, διέρχονται κρίση, ιδιαίτερα στον χώρο της σπουδάζουσας νεολαίας, η πραγματοποίηση της προτάσεως του διακεκριμένου ιστορικού θα τονίσει τη διαχρονική σημασία των αξιών αυτών και ασφαλώς θα αποτελέσει πυξίδα για τους νέους μας, οι οποίοι αποτελούν την ελπίδα του αύριο για την πατρίδα μας και την εγγύηση συνεχίσεως της μακραίωνης ιστορίας μας μέσα στην οποία λάμπει σαν πολικός αστέρας η θυσία του Γιάννη Χούπη και όλων των επώνυμων και ανώνυμων ηρώων».

    Πρωτοπρεσβυτερος Ηλιας Δροσινος
    Ιερατικός Προϊστάμενος Ι. Ναού Ζωοδόχου Πηγής Αθηνών

    Hμερομηνία : 08-09-2006

    ΠΗΓΗ

    • Anonym said

      Σέ ἀναζήτησι γιά τόν ἥρωα Χοῦπη,βρῆκα καί τό παρακάτω σχόλιο:

      Ανώνυμος γράφει:
      8/9/11 8:07 μ.μ. Απάντηση

      ΜΑΖΙ ΤΗΣ ΕΚΤΕΛΕΣΤΗΚΕ Ο 19ΕΤΗΣ ΧΟΥΠΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ. ΘΗΡΙΩΔΗΣ ΣΤ ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΛΙΟΝΤΑΡΟΚΑΡΔΟΣ ΑΠΕΣΠΑΣΕ ΤΟ ΑΥΤΟΜΑΤΟ ΕΝΟΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥ ΟΤΑΝ ΤΟΥΣ ΕΒΑΖΑΝ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ. ΔΕΝ ΗΞΕΡΕ ΝΑ ΤΟ ΑΠΑΣΦΑΛΙΣΕΙ ΚΑΙ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕ ΣΑΝ ΡΟΠΑΛΟ ΜΈΧΡΙ ΠΟΥ ΤΟΝ ΠΥΡΟΒΟΛΗΣΑΝ.

      • Μέλια said

        Την άνοιξη του 1944 η υγεία της Καραγιάννη είχε πλέον κλονιστεί σοβαρά. Παρά την αρχική της άρνηση, πείστηκε από τους γιατρούς συνεργάτες της, Μιχ. Σαρακηνό και Π. Βακατάτση να νοσηλευτεί στο νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού. Ακόμη όμως και από εκεί συνέχισε την αντιστασιακή της δράση. Ο ιατρός Σαρακηνός, την παρουσίασε ως αδελφή του και της παραχώρησε το δωμάτιο του, που το μετέτρεψε σε στρατηγείο της.
        Βασικός συνεργάτης της Λ. Καραγιάννη ήταν ο Ζήσιμος Παρτίδης, που συνδέθηκε με την οργάνωση, με τη μεσολάβηση του φοιτητή της Νομικής Ιωάννη Κωστόπουλου.

      • φωτεινη said

        αυτη ειναι η κρυμενη μας ιστορια.
        και πρεπει καποτε να βγει στο φως.

        οι ελληνες γενος ηρωων.
        αφανων.

    • ΒΡΑΧΟΣ said

      Ευχαριστώ πολύ.

  5. Τιμή και Δόξα Αιώνια σε αυτή την Πατριώτισσα Ελληνίδα Μάνα.

  6. Κωστας Καζακοπουλος said

    Ψαχνω να βρω το αρχειο της Οργανωσης Μπουμπουλινα. Απο το ΔΕΠΑΘΑ (οπου θα επρεπε να υπαρχει στον Φακελο 65 ) με πληροφορησαν οτι θα πρεπει να τον εχει καποιος συλλογος οργανωσης Λελας Καραγιαννη, χωρις να μπορουν να μου δοσουν αλλα στοιχεια. Γνωριζει κανεις κατι σχετικο ωστε να μπορουσε να με βοηθησει? Ευχαριστω.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: