ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Kατηγορίες

  • Υπέρ της ζωής, κατά των εκτρώσεων

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • Πρόσφατα σχόλια

    Πετροβούβαλος στη Η Μακεδονική Δυναστεία (8…
    ΘΑΝΟΣ ΚΟΥΚ στη Η Μακεδονική Δυναστεία (8…
    Το Ημερολόγιο του Μο… στη Το Ημερολόγιο του Μοναστηρίου…
    Βασίλειος στη Ο ΓΥΦΤΟΔΑΣΚΑΛΟΣ
    3 του Ιούνη ξεχείλισ… στη Τό Ὁλοκαύτωμα στήν Κάνδανο (3…
  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • 1944-49

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, ο «Άγιος» των Ελληνικών γραμμάτων..

Posted by Πετροβούβαλος στο 6 Σεπτεμβρίου, 2012

αναδημοσίευση από το ΠΕΡΙ ΤΕΧΝΗΣ Ο ΛΟΓΟΣ

άρθρο του ζωγράφου Γεράσιμου Γ. Γερολυμάτου

.. 
Το «Περί Τέχνης ο Λόγος», αναγνωρίζοντας την τεράστια συμβολή του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη στη διαμόρφωση της νεοελληνικής λογοτεχνίας, επιχειρεί ένα μικρό αφιέρωμα στον «άγιο» κατά πολλούς, Σκιαθιώτη συγγραφέα, που στα τέλη του 19ου αιώνα, λίγες μόνο δεκαετίες μετά την εθνεγερσία, έθεσε τις βάσεις μιας νέας αρχής στον ελληνικό γραπτό λόγο.
.
Έχοντας υιοθετήσει ένα ιδιαίτερο και προσωπικό ύφος στη γλώσσα του, αναβάπτισε μέσα από τα έργα του τον ταλαιπωρημένο από τους συνεχείς αγώνες ελληνικό λαό. Σε αυτήν ακριβώς, την πνευματική αναβάπτιση, θα εντοπίσουμε και το βαθύτερο νόημα της μνημόνευσης του μεγάλου Παπαδιαμάντη, από τον νομπελίστα ποιητή Οδυσσέα Ελύτη, όπως, φυσικά,  και του έτερου μεγάλου των ελληνικών γραμμάτων του Δ. Σολωμού, καθώς γράφει:
.
«Όπου και να σας βρίσκει το κακό, αδελφοί,
όπου και να θολώνει ο νους σας,
μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό
και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη.
Η λαλιά που δεν ξέρει από ψέμα
θ’ αναπαύσει το πρόσωπο του μαρτυρίου
με το λίγο βάμμα του γλαυκού στα χείλη»…»
.
Οδυσσέα Ελύτη, «Άξιον εστί», Τα Πάθη, ΙΑ  
.
Ο Α.Π γεννήθηκε στις 4 Μαρτίου του 1851 στην Σκιάθο και ήταν γιός του εφημέριου παπά-Αδαμαντίου. Σ΄ αυτόν όφειλε το όνομα του, η δε ευλαβική ατμόσφαιρα που έζησε από τα μικρά του χρόνια στο σπίτι, ήταν η αιτία  της διαμόρφωσης ενός χαρακτήρα κοσμοκαλόγερου και μιας ιδιαίτερης θρησκευτικής προσωπικότητας, που τον συνόδεψε μέχρι το τέλος της ζωής του στις 3 Ιανουαρίου του 1911, και επέδρασε καταλυτικά στο έργο του. Αρίστευσε στο αλληλοδιδακτικό σχολείο της Σκιάθου και έκανε γυμνασιακές σπουδές στη Σκόπελο, Χαλκίδα, Πειραιά, Αθήνα, με πολλές διακοπές και οικονομικές δυσκολίες, ώστε αποφοίτησε σε ηλικία 23 ετών. Το 1872, σκεπτόμενος να ασκητεύσει, επισκέφτηκε το Άγιον Όρος, όπου παρέμεινε για 8 μήνες. Το 1874 εγγράφηκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, αλλά πάλι, λόγω στράτευσης και οικονομικών δυσχερειών αναγκάσθηκε να εγκαταλείψει το Πανεπιστήμιο.
.
Για λόγους βιοποριστικούς ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία και μεταφράσεις, αφού γνώριζε τρείς γλώσσες και εργάσθηκε στην «Εφημερίδα», στην «Ακρόπολη», και στο «Άστυ». Παράλληλα, σαν πολύ καλός ψάλτης, για πολλά χρόνια έψαλλε στον Άγιο Ελισσαίο, μαζί με τον συγγραφέα και εξάδελφο του Αλέξανδρο Μωραϊτίδη. Παρά την λογοτεχνική επιβολή του έργου του στους κύκλους των γραμμάτων, παρέμεινε πτωχός και ουδέποτε μετέτρεψε τη λογοτεχνική του επιτυχία σε οικονομική ευχέρεια. Παράπονο του πατέρα του, ήταν η αδυναμία του να υποστηρίξει οικονομικά την οικογένειά του, παράπονο που και τον ίδιο τον έθλιβε συχνά. Η αγάπη του για την Σκιάθο τον έκανε να επισκέπτεται το νησί του, σαν σε καταφύγιο, όποτε η ζωή στην Αθήνα τον οδηγούσε σε αδιέξοδο.
.
Το 1908, πραγματοποιήθηκε στον Φ.Σ «Παρνασσό» τιμητικός εορτασμός για την Φιλολογική του 25ηρίδα, παρουσία μελών της Βασιλικής οικογένειας και εξεχόντων λογοτεχνών της εποχής, αλλά ο τιμώμενος Παπαδιαμάντης δεν παρευρέθη! Λέγεται, ότι προτίμησε να μείνει στη Σκιάθο, για να απολαύσει ένα πιάτο ωραίας φασολάδας, που του είχε ετοιμάσει μια γειτόνισσα του! Το Δεκέμβριο του 1910, η Κυβέρνηση του απένειμε τον Σταυρό του Σωτήρος, ύψιστη διάκριση για το λογοτεχνικό του έργο, αλλά ήταν πλέον αργά. Ο Παπαδιαμάντης λίγες μέρες μετά, άφηνε την τελευταία του πνοή στο σπίτι, στην αγαπημένη του Σκιάθο. Συγγραφέας και ποιητής δεν ευτύχησε να δεί, εν ζωή, τυπωμένο σε βιβλίο κάποιο έργο του.
.
Μετά από το θάνατό του εκδόθηκαν πολλοί τόμοι των έργων του από πολλούς εκδοτικούς οίκους. Για το έργο του έχουν γράψει πάρα πολλοί. Μαζί με τον Βιζυηνό και τον Καρκαβίτσα θεωρείται δημιουργός του νέου ελληνικού Διηγήματος. Η γλώσσα του είναι καθαρεύουσα, που όμως προσφεύγει στη δημοτική για να αυξήσει την εκφραστικότητά της, γλώσσα προσωπική, πλήρης «βιβλικών» φράσεων ή υπαινιγμών και διαλεκτικών διαλόγων. Η ποίησή του είναι λιγότερο γνωστή, αλλά εξίσου μεστή. Έχει γράψει τρία μυθιστορήματα, τους «Εμπόρους των Εθνών», την «Γυφτοπούλα», την «Μετανάστι», επίσης τρείς νουβέλες, τον «Χρήστο Μηλιόνη», την «Φόνισσα» και τα «Ρόδινα ακρογιάλια»,  ενώ έγραψε 40 άρθρα και 179 Διηγήματα, που περιλαμβάνονται στα «Πασχαλινά Διηγήματα», «Χριστουγεννιάτικα και Πρωτοχρονιάτικα Διηγήματα» στα «Θαλασσινά Ειδύλλια» και στα «Άπαντα».
.
 Αυτά είναι σε γενικές γραμμές τα βιογραφικά στοιχεία, που άφθονα μπορεί να βρει κανείς ανατρέχοντας στις πηγές για τον Παπαδιαμάντη. Όμως η καλύτερη πηγή για την κατανόηση του, δεν είναι άλλη από τα ίδια τα έργα του. Οι λεπτές όψεις της προσωπικότητας του, αναδύονται μόνο μέσα από τις γραμμές των κειμένων του και από το ξεδίπλωμα των ιστοριών του. Εκεί, η εφευρετικότητα των θεμάτων, η σχεδόν ζωγραφική περιγραφή ανθρώπων και τοπίων, που πλάθονται από μια υπέροχη γκάμα λέξεων-χρωμάτων, η ψυχολογική του διεισδυτικότητα στις μορφές των ηρώων και η ταπεινόφρον πνευματικότητα του, αποτελούν ένα σφιχτό σύνολο, που προϋποθέτει την ύπαρξη μιας βάσης πολλών και μεγάλων προσωπικών αρετών. Για αυτό, πάντα λέω, ότι θα πρέπει να διαβάσει κάποιος τον Παπαδιαμάντη, χωρίς να αρκείται στις έτσι και αλλιώς υποκειμενικές απόψεις των άλλων.
.
Το καλοκαίρι του 2011, αφιέρωσα δύο ολόκληρους μήνες στο διάβασμα του συνολικού έργου του Α.Π., μιας και έως τότε, είχα διαβάσει σποραδικά μερικά μόνο από τα έργα του. Είχα την αίσθηση, ότι αν ο χρόνος εκείνος προσλάμβανε ποτέ την αξία μιας επένδυσης, τότε το διάστημα της ανάγνωσης με έκανε να νιώσω, όπως ένας καλός επενδυτής, που δεν πρόκειται παρά να κερδίσει από την επένδυση του. Ηθική και πνευματική ανάταξη του νου, παραλληλισμοί και συγκρίσεις με τη σημερινή νέο-ελληνική πραγματικότητα, μια διαρκής αναμόχλευση των αιώνιων αληθειών και των διαχρονικών αξιών, που ανακαλύπτει στην απλότητα της ζωής των λαϊκών ανθρώπων, κυρίως της Σκιάθου.
.
Είναι πολλά που μπορεί να γράψει κάποιος για τον Παπαδιαμάντη. Όμως, δε χρειάζεται, από τη στιγμή, που η βαθύτερη φιλοσοφία του και οι τρεις απαρασάλευτοι στόχοι του, έχουν τεθεί επιγραμματικά και εύγλωττα από τον ίδιο: «Ενόσω ζω και αναπνέω και σωφρονώ, δεν θα παύσω πάντοτε, ιδίως κατά τας πανεκλάμπρους ταύτας ημέρας, να υμνώ μετά λατρείας τον Χριστόν μου, να περιγράφω μετ’ έρωτος τη φύσιν και να ζωγραφώ μετά στοργής τα γνήσια ελληνικά ήθη» γράφει στο διήγημά του «Λαμπριάτικος ψάλτης» (1893). Τα οποία συνοψίζονται σε τρεις μόνο λέξεις: Θρησκεία και ευσέβεια, φυσιολατρία και εθνική παράδοση.
..
(
(σ. Π/β: Η τρίτη εικόνα κατά σειρά είναι πορτραίτο του Α.Παπαδιαμάντη, φιλοτεχνημένο από τον Νίκο Εγγονόπουλο).

13 Σχόλια προς “Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, ο «Άγιος» των Ελληνικών γραμμάτων..”

  1. Anonym said

    Ἀπό τό Ψηφιακό Ἀρχεῖο τῆς ΕΡΤ

    1. ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ, Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

    2. ΕΠΟΧΕΣ ΚΑΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ, Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

    3. Η ΔΕ ΠΟΛΙΣ ΕΛΑΛΗΣΕΝ, Σκιάθος – Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

    4. Καλή σου Νύκτα Κυρ’ Αλέξανδρε

    5. ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ, Έρωτας στα χιόνια

  2. Anonym said

    «ΦΟΝΙΣΣΑ» Παπαδιαμάντης – Ελύτης

    Ο Οδ. Ελύτης στο βιβλίο του «Η Μαγεία του Παπαδιαμάντη» πλησιάζει με εξαιρετική ευαισθησία κι ακρίβεια το έργο του μεγάλου νεοέλληνα πεζογράφου, του ζωγράφου της ψυχής των ταπεινών κι απλοϊκών ανθρώπων.Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, πλήρης ο ίδιος αγάπης και συμπάθειας, μεταγγίζει τα ψυχικά του αυτά γνωρίσματα στους ήρωές του, ακόμη και στην Χαδούλα, την στραγγαλίστρια μικρών παιδιών, την ηρωΐδα του καλύτερου διηγήματός του, της «Φόνισσας».

    • juliet said

      Kαλημέρα,
      στη »Φόνισσα » η Χαδούλα η Φραγκογιαννού γίνεται πρόσωπο – σύμβολο.
      Διαμορφώνει την αντίληψη ότι η ζωή των γυναικών είναι μια ζωή συνεχούς δουλείας .Μιά συνεχής προσφορά υπηρεσιών προς τους άλλους ,ένας αγώνας που συνοδεύεται από την μεγάλη αγωνία ,την οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η μοίρα της γυναίκας ήταν ν’ακολουθεί μια πορεία σκλαβιάς και δουλείας.Η γυναίκα γεννιέται σαν χρέος κι όχι σαν άνθρωπος .Η γυναίκα ζει για να τυραννιέται . Λύτρωση είναι ο θάνατος ,η αφαίρεση τις ζωής των μικρών παιδιών και μάλιστα κοριτσιών ,για να μη ταλαιπωρηθούν αλλά και να ταλαιπωρήσουν τους άλλους .Η στέρηση της ζωής τη δικαιώνει ηθικά ,την ικανοποιεί ψυχικά .Αυτό το διήγημα είναι κάτι το άλλο ,μια απλή γυναίκα της ελληνικής υπαίθρου στις αρχές του αιώνα θα ορθώσει το ανάστημά της ,θα αναζητήσει ερείσματα ακόμη και στο χώρο της θρησκείας .» Και ο Χριστός είπεν, όπως είχεν ακούσει η Φραγκογιαννού να της εξηγεί ο πνευματικός της ,ότι όποιος αγαπά την ψυχή του ,θα την χάση,κι όποιος μισεί την ψυχή του ,εις ζωήν αιώνιον θα την φυλάξει».
      »Αν έκαμα καλά ΑΪ-Γιάννη μου ,να μου δώσεις σημείο σήμερα…να κάμω μια καλή πράξη ,ένα ψυχικό ,για να γαληνιάσ’ η ψυχή μου κι η καρδούλα μου».
      Πηγή των νευρωτικών συγκρούσεων της το κοινωνικόπεριβαλλον και ο ανθρώπινος πολιτισμός.
      Τα διηγήματα του κοσμοκαλόγερου είναι βαθιές ψυχικές αναλύσεις και καταφέρνει να διεισδύσει όσο κανένας άλλος σε κοινωνικά ,πολιτικά ,ψυχολογικά θέματα.Ο ίδιος λιτός ,ταπεινός …αλλά χαρισματικός στο πλησίασμα των ανθρωπίνων ψυχών.
      Θα ήθελα ν’αναφέρω ένα απόσπασμα από τους » Εμπόρους των εθνών»:
      » Η γενεαλογία της πολιτικής είναι συνεχής και γνήσια……..Η αργία εγέννησε την πενίαν .Η πενίαν έτεκε την πείναν.Η πείνα παρήγαγε την όρεξιν. Η όρεξις εγέννησε την αυθαιρεσίαν . Η αυθαιρεσία εγέννησεν τη ληστεία .Η ληστεία εγέννησε την πολιτικήν . Ιδού η αυθεντική καταγωγή του τ’ερατος τούτου »…

    • Μέλια said

      «Ο κόσμος θα εξακολουθή πάντοτε να βαδίζη εμπρός, πότε κούτσα – κούτσα, πότε σήκω – πέσε με σκιρτήματα μονοπόδαρα, με σκοντάμματα, ή με βήματα καρκίνου. Και αλλοίμονον εις τους όσοι εγήρασαν κι εκουράσθησαν και δεν δύνανται να παρακολουθήσουν.»

      Από τα μάγια της δασκάλας

    • juliet said

      Πάει κουνίζοντας τι ωραίος φεγγάρης
      που μου ντείξη ντικές σου ωραίες μούτρες
      μια βραντυά ,κι’ ένα κλάψα ντικό σου,
      κι’ εγγώ αγγαπώ του λόγου σου !
      Απο την τρελλή βραδιά

  3. dyspistos said

    Η μαγεία του Παπαδιαμάντη επηρέασε και την ιστοσελίδα τούτη και την έκανε μαγική. Απελλή, ευχαριστίεεες.

  4. Άλλες εποχές γεμάτες νοσταλγία …….

  5. antart22 said

    Λατρεμένος……

  6. Σουλιώτης said

    Ο δικος μας κυρ Αλεξανδρος.Οσο κι αν καποιες φορες εμοιαζε εκεντρικος, ηταν παντα πολυ κοντα στο λαο.Αφουγκραζονταν τις χαρες και τα βασανα του κοσμου με εναν μοναδικο τροπο και ενα μοναδικο ενστικτο που αποτυπωνε στα κειμενα του.Νομιζεις οτι αναφερεται στην εποχη σου, αφου παντα οι ανθρωποι ειχαν τα ιδια προβληματα , τις ιδιες χαρές…
    Ειναι ενας δικος μας ανθρωπος,ενας καλος ανθρωπος, και τον αγαπαμε

    • juliet said

      »Αγγλος ή Γερμανός ή Γάλλος δύναται να είναι κοσμοπολίτης ή αναρχικός ή άθεος ή οτιδήποτε .Εκάμε το πατριωτικόν χρέος του και έκτισεε μεγάλην πατρίδα . Τώρα είναι ελεύθερος να επαγγέλεται ,χάριν πολυτελείας , τη απιστίαν και την απαισιοδοξίαν.Αλλά Γραικύλος της σήμερον ,όστις θέλει να κάμη δημόσια τον άθεον ή τον κοσμοπολίτην, ομοιάζει με νάνον ανορθούμενον επ’άκρων ονύχων και τανυόμενον να φτάση εις ύψος και φανή και αυτός γίγας. Το ελληνικόν έθνος , το δούλον, αλλ’ουδέν ήττον και το ελεύθερον ,έχει και θα έχη δια παντός ,ανάγκην της θρησκείας του».
      Παπαδιαμάντης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s