ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Kατηγορίες

  • Υπέρ της ζωής, κατά των εκτρώσεων

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • Πρόσφατα σχόλια

    Παναγιωτης σχοινεζος στη Συνταγματάρχης Δημήτρης Θεοτόκ…
    ΘΑΝΟΣ ΚΟΥΚ στη Gatestone Institute: Στην Ευρώ…
    PETSAGGOURAKIS στη Μελέτιος Μεταξάκης, ο μασώνος…
    Makis στη Η Ληστοκρατία στην Ελλάδα: « Φ…
    Πετροβούβαλος στη Συνταγματάρχης Δημήτρης Θεοτόκ…
  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • 1944-49

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

«O καπιταλισμός πνέει τα λοίσθια»

Posted by Πετροβούβαλος στο 31 Ιουλίου, 2012

«Έρημη χώρα», έργο της Pattipix από το deviantart.com

Αναδημοσίευση από την ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ που αλίευσε ο Αμετανόητος

Συνέντευξη του Immanuel Wallerstein στη LE MONDE

Δημοσιεύτηκε στις 13 Οκτωβρίου του 2008

.

«Le capitalisme touche à sa fin»

© Le Monde

Λε Μοντ (LM): Ως ένας από τους υπογράφοντες το 2005 τη «διακήρυξη του Πόρτο Αλέγκρε» («12 προτάσεις για ένα διαφορετικό κόσμο», θεωρείστε από τους εμπνευστές του κινήματος κατά της παγκοσμιοποίησης. Ιδρύσατε και διευθύνατε το «κέντρο Φερνάν Μπροντέλ (Fernand-Braudelγια τη μελέτη της οικονομίας των ιστορικών συστημάτων και των πολιτισμών», στο Μπινγκχάμπτον, στην πολιτεία της Νέας Υόρκης. Πώς βλέπετε την τρέχουσα κρίση στο μακροσκοπικό πλαίσιο της ιστορίας του καπιταλισμού;

Ιμάνιουελ Βαλερστάιν (Immanuel Wallerstein, IW): O Φερνάντ Μπροντέλ (1902-1985) διέκρινε στην ανθρώπινη ιστορία το «μακρό» χρόνο, που καθορίζεται από τη διαδοχή διαφορετικών συστημάτων (τύπων σχέσης του ανθρώπου με το φυσικό του περιβάλλον), από συντομότερους μακρούς συγκυριακούς «κύκλους», που πραγματοποιούνται στο εσωτερικό των φάσεων αυτών και που περιγράφονται από οικονομολόγους σαν τον Νικολάι Κοντράτιεφ (Nicolai Kondratiev) (1982-1930) ή τον Γιόζεφ Σουμπέτερ (Joseph Schumpeter) (1883-1950).

Είναι σαφές πως σήμερα βρισκόμαστε στη δεύτερη φάση ενός «κύκλου Κοντράτιεφ» που ξεκίνησε εδώ και τριάντα πέντε χρόνια, μετά από μία κάπως μακρύτερη πρώτη φάση του ιδίου κύματος, που διήρκεσε από το 1945 έως το 1975. Όλα αυτά συμβαίνουν στο πλαίσιο της ιστορίας του καπιταλιστικού συστήματος, που διαρκεί ήδη εδώ και 500 χρόνια.

Στην Α, φάση αυτού του κύκλου, το κέρδος παράγεται από την υλική παραγωγή, βιομηχανική ή άλλη· στη Β, φάση, προκειμένου να συνεχίσει να παράγει κέρδη, ο καπιταλισμός καταφεύγει στις χρηματοοικονομικές δραστηριότητες και την κερδοσκοπία.

Εδώ και πάνω από τριάντα χρόνια, τα κράτη, οι επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά ζούνε με δανεικά. Σήμερα βρισκόμαστε στο τέλος αυτής της Β, φάσης του «κύκλου Κοντράτιεφ», όπου η «εικονική» χρεοκοπία γίνεται πια πραγματική και οι «φούσκες» σκάνε, η μία μετά την άλλη: εταιρείες κλείνουν, η συγκέντρωση του κεφαλαίου αυξάνει, η ανεργία επεκτείνεται και η οικονομία γνωρίζει πραγματικό αποπληθωρισμό.

Σήμερα όμως, αυτός ο κύκλος συμπίπτει, πράγμα που επιβαρύνει κατά πολύ τις συνέπειές του, με μια φάση διαδοχής «μακρού χρόνου», μεταξύ συστημάτων. Αυτό που εννοώ είναι πως θεωρώ πως εδώ και τριάντα χρόνια έχουμε εισέρθει στην τελευταία φάση της ιστορίας του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος.

Αυτό που διαφοροποιεί ριζικά αυτή τη φάση από τους προηγούμενους, συγκυριακούς «κύκλους» είναι πως ο καπιταλισμός μοιάζει πια να μην μπορεί να λειτουργήσει «συστημικά», σύμφωνα με τη σημασία που έδινε στον όρο ο φυσικός και χημικός Ιλία Πριγκοζίν (Ilya Prigogine) (1917-2003): όποτε ένα σύστημα, βιολογικό, χημικό ή κοινωνικό, εκτρέπεται υπερβολικά συχνά και έντονα από την κατάσταση της σταθερότητάς του και δυσχεραίνει να ξαναβρεί την ισορροπία του, αυτό που εντέλει συμβαίνει είναι η ριζική του αλλαγή.

Η κατάσταση γίνεται χαοτική, ανεξέλεγκτη για τις δυνάμεις που τη χαλιναγωγούσαν έως τότε· γινόμαστε μάρτυρες μιας διαπάλης που δεν αφορά πια τους οπαδούς και τους αντιπάλους του συστήματος, αλλά όλους τους παράγοντες που διεκδικούν να διαμορφώσουν το διάδοχο του καταρρέοντος συστήματος.

Προσωπικά χρησιμοποιώ τον όρο «κρίση» για αυτού του τύπου τις περιόδους. Ε, λοιπόν, βρισκόμαστε σε κρίση! Ο καπιταλισμός πνέει τα λοίσθια.

LΜ: Και γιατί να μην πρόκειται για άλλη μία μεταλλαγή του καπιταλισμού; Στο κάτω-κάτω είδαμε ήδη τον εμποροκρατικό καπιταλισμό να μετεξελίσσεται σε βιομηχανικό καπιταλισμό και μετά σε χρηματοοικονομικό καπιταλισμό…

ΙW: O καπιταλισμός είναι παμφάγο αρπακτικό: κάθε στιγμή εφορμά στο κέρδος, όπου αυτό είναι προσφορότερο· δεν αρκείται σε μικρή, περιθωριακή κερδοφορία… Αντιθέτως, τείνει να μεγιστοποιεί τα περιθώρια κέρδους, διαμορφώνοντας μονοπώλια -πρόσφατα ακόμα,αυτό ακριβώς επιχείρησε να κάνει στις βιοτεχνολογίες ή στις τεχνολογίες πληροφόρησης και επικοινωνίας.

Θεωρώ όμως πως το σύστημα εξάντλησε τα όρια του να πραγματοποιεί πραγματικά σημαντική συσσώρευση. Από τη γέννησή του, στο δεύτερο μισό του 16ου αιώνα, ο καπιταλισμός τροφοδοτείται από τη διαφορά πλούτου μεταξύ ενός κέντρου, όπου συρρέουν τα κέρδη, και των περιφερειών (οι όροι δεν έχουν πάντα γεωγραφικό περιεχόμενο) που πτωχαίνουν όλο και περισσότερο.

Από την άποψη αυτή, η οικονομική ανάκαμψη της ανατολικής Ασίας, της Ινδίας, της λατινικής Αμερικής, συνιστά για την «πλανητική οικονομία» που παρήγαγε η δύση, μία αξεπέραστη πρόκληση. Η διαδικασία της συσσώρευσης δεν μπορεί πλέον να ελεγχθεί.

Οι τρεις καμπύλες κόστους, της εργασίας, των πρώτων υλών και των δασμών βρίσκονται επί δεκαετίες σε ανοδική τροχιά. Το μόνο που κατόρθωσε να πετύχει η σύντομη νεοφιλελεύθερη περίοδος, που τελειώνει οσονούπω, ήταν να κάμψει συγκυριακά την τάση αυτή: στα τέλη της δεκαετίας του 1990, τα κόστη αυτά ήταν δίχως άλλο χαμηλότερα σε σχέση με το 1970, αλλά πολύ υψηλότερα σε σχέση με το 1945.

Η αλήθεια είναι πως η τελευταία περίοδος πραγματικής συσσώρευσης (η περίφημη «ένδοξη τριακονταετία» δε θα μπορούσε ποτέ να γίνει πραγματικότητα αν το κράτος δεν ετίθετο στην υπηρεσία των δυνάμεων του κεφαλαίου. Αλλά κι αυτό ακόμα, έφτασε κάποτε στα όριά του!

LM:Αν δεχτούμε την ανάλυσή σας, υπάρχουν ιστορικά ανάλογα της περιόδου που ζούμε;

IW: Υπάρχουν πάμπολλα ιστορικά ανάλογα, όσο και αν αυτά παραβλέπονταν από τις ιστορικές αναπαραστάσεις που κληροδοτήσαμε από τα μέσα του 19ου αιώνα (συμπεριλαμβανομένου του μαρξισμού), που έδιναν έμφαση στη συνεχή, αδιατάρακτη και αναπόφευκτη πρόοδο. Προτιμώ τη θέση της δυνατής -αντί της νομοτελειακής- προόδου.

Είναι αλήθεια πως ο καπιταλισμός υπήρξε ένα αξιοθαύμαστο και εντυπωσιακό σύστημα, που παρήγαγε τον περισσότερο πλούτο και τη μεγαλύτερη αφθονία που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα. Δεν είναι δυνατό όμως από την άλλη να παραβλέψουμε τις πελώριες ζημιές που προκάλεσε, το δυσθεώρητο περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος του.

Κατά τη γνώμη μου το ζητούμενο είναι ένα σύστημα που να επιτρέπει σε όσο το δυνατό περισσότερους ανθρώπους να ζουν έξυπνα και ορθολογικά.

Τούτου λεχθέντος, βλέπω πολλά κοινά μεταξύ της τρέχουσας κρίσης και της κατάρρευσης του ευρωπαϊκού φεουδαλικού συστήματος, τον αιώνα μεταξύ των μέσων του 15ου και του 16ου αιώνα, και της αντικατάστασής του από το καπιταλιστικό σύστημα.

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, που συμπίπτει με τους θρησκευτικούς πολέμους, παρατηρούμε να καταρρέει η δυνατότητα των βασιλέων, των φεουδαρχών και της ιεραρχίας να επιβάλλουν τη θέλησή τους στις πλούσιες αγροτικές κοινότητες και στις πόλεις. Εκεί είναι που, με τρόπο ψηλαφητό και δοκιμαστικό, αρχίζουν να εφαρμόζονται απροσδόκητες λύσεις, των οποίων η επιτυχία εντέλει θα αποκτήσει «συστημική» διάσταση και θα επεκταθεί σταδιακά, δημιουργώντας τον καπιταλισμό.

LM: Πόσο καιρό θα μπορούσε να διαρκέσει αυτή η μεταβατική περίοδος, και σε τι είδους σύστημα θα καταλήξει;

IW: Οι περίοδοι της υποτίμησης των αξιών, που χαρακτηρίζουν το τέλος των «φάσεων Β,» των «κύκλων Κοντρατίεφ», διαρκούν εν γένει μεταξύ 2-5 έτη, πριν υπάρξουν οι προϋποθέσεις για την έναρξη μίας νέας «φάσης Α,» ενός επόμενου κύκλου, που σύμφωνα με τον Σουμπέτερ θα χαρακτηριστεί από την εμφάνιση κάποιου νέου τύπου κερδοφόρου παραγωγής ή τεχνολογίας.

Εφόσον όμως η τρέχουσα φάση συμπίπτει με μία κρίση συστημική, αυτό που θα πρέπει να αναμένουμε μάλλον είναι μία περίοδος πολιτικού χάους, κατά τη διάρκεια του οποίου οι κυρίαρχοι παίκτες, οι διευθυντές των μεγάλων επιχειρήσεων και οι ηγέτες των δυτικών κρατών θα χρησιμοποιήσουν όσα τεχνικά μέσα διαθέτουν προκειμένου να ξαναβρεί το σύστημα την ισορροπία του, πράγμα που κατά πάσα πιθανότητα δε θα καταφέρουν.

Οι πλέον εύστροφοι ανάμεσά τους έχουν ήδη κατανοήσει πως χρειάζονται κάτι ριζικά διαφορετικό. Εντωμεταξύ παρατηρούμε πως δραστηριοποιούνται ήδη πολυάριθμοι παράγοντες σε αναζήτηση καινοτόμων λύσεων, με άτακτο και ασυνείδητο τρόπο… Κανείς δεν ξέρει ακόμα τι θα προκύψει από αυτές τις δοκιμές.

Βιώνουμε μια περίοδο αρκετά σπάνια στην ιστορία, κατά τη διάρκεια της οποίας η αστάθεια και η ανικανότητα των ισχυρών επιτρέπουν στους πάντες να παρέμβουν. Υπάρχει ένα χρονικό «παράθυρο» όπου ο καθένας μας μπορεί να επηρεάσει το μέλλον, με την ατομική ή συλλογική του δράση. Καθώς όμως το μέλλον θα είναι τελικά το αποτέλεσμα των αμέτρητων αυτών παρεμβάσεων, δεν μπορούμε να γνωρίζουμε ποιο μοντέλο θα επικρατήσει.

Θα έχουμε στα σίγουρα σαφέστερη εικόνα σε μία δεκαετία· σε τριάντα-σαράντα χρόνια, το περίγραμμα του νέου συστήματος θα είναι πλέον ξεκάθαρο. Θεωρώ πως, έτσι όπως έχουν σήμερα τα πράγματα, είναι εξίσου πιθανό να έχουμε ένα σύστημα εκμετάλλευσης πολύ πιο ωμής -αλίμονο!- από την καπιταλιστική, ή και το αντίθετο, να κυριαρχήσει ένα πολύ πιο εξισωτικό και αναδιανεμητικό υπόδειγμα.

LM: Οι προηγούμενες φάσεις του καπιταλισμού συνοδεύτηκαν συχνά από μία μετατόπιση του «κέντρου βάρους» της παγκόσμιας οικονομίας, π.χ. από τη Μεσόγειο στην ευρωπαϊκή ακτή του Ατλαντικού, στη συνέχεια στην αμερικανική ακτή τουΠιστεύετε πως το επόμενο σύστημα θα έχει κέντρο την Κίνα;

IW: Η τρέχουσα κρίση σηματοδοτεί επίσης στα σίγουρα το κλείσιμο ενός πολιτικού «κύκλου», εκείνου της αμερικανικής ηγεμονίας, που επίσης ξεκίνησε τη δεκαετία του ,70. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα εξακολουθήσουν να είναι ένας ισχυρός διεθνής παράγων, αλλά δε θα ξαναβρούν ποτέ την ισχύ που είχαν έως πρόσφατα απέναντι στα υπόλοιπα κέντρα παγκόσμιας δύναμης, τη δυτική Ευρώπη, την Κίνα, τη Βραζιλία, την Ινδία... Αν σκεφτούμε με τους μακροπρόθεσμους όρους του Μπροντέλ, ένα νέο παγκόσμιο κέντρο ισχύος μπορεί να χρειαστεί άλλα πενήντα χρόνια πριν κάνει την εμφάνισή του. Προφανώς αγνοώ ποιο θα είναι αυτό.

Από εκεί και πέρα, δικαιούμαστε να αναμένουμε πως οι πολιτικές επιπτώσεις της κρίσης θα είναι πελώριες, στο βαθμό που οι επικυρίαρχοι του συστήματος θα αναζητούν «αποδιοπομπαίους τράγους» προκειμένου να ερμηνεύσουν την κατάρρευση της ηγεμονίας τους.

Θεωρώ πως οι μισοί Αμερικανοί δεν πρόκειται να αποδεχτούν ό,τι μέλλει να συμβεί. Οι εσωτερικές συγκρούσεις θα οξυνθούν στις Ηνωμένες Πολιτείες, που τη βλέπω να μεταβάλλεται στην πλέον ασταθή πολιτικά χώρα του κόσμου. Και μην ξεχνάτε πως εμείς οι Αμερικάνοι είμαστε πάνοπλοι…

.

Ο Immanuel Wallerstein είναι καθηγητής του πανεπιστημίου του «Γιέιλ»

,Aλλα άρθρα του Immanuel Wallerstein:

Γαλλία: το τέλος του γκολισμού; (16/5/2007)

.

23 Σχόλια προς “«O καπιταλισμός πνέει τα λοίσθια»”

  1. Θεωρώ πως οι μισοί Αμερικανοί δεν πρόκειται να αποδεχτούν ό,τι μέλλει να συμβεί. Οι εσωτερικές συγκρούσεις θα οξυνθούν στις Ηνωμένες Πολιτείες, που τη βλέπω να μεταβάλλεται στην πλέον ασταθή πολιτικά χώρα του κόσμου. Και μην ξεχνάτε πως εμείς οι Αμερικάνοι είμαστε πάνοπλοι
    ———————————————————————————————————–
    Bρε λές;
    😈

    • Aυτό που λέει αποπάνω πολύ μ αρέσει.
      —————————————————————————————————
      Κατά τη γνώμη μου το ζητούμενο είναι ένα σύστημα που να επιτρέπει σε όσο το δυνατό περισσότερους ανθρώπους να ζουν έξυπνα και ορθολογικά.
      👿

      • antart22 said

        Βρε Μανώλη πάλι μεθυσμένος? Άκου λέει «ένα σύστημα που να επιτρέπει σε όσο το δυνατό περισσότερους ανθρώπους να ζουν έξυπνα και ορθολογικά»… 😆 😆 😆

      • Antart22!!!Kαλησπέρα σου,
        Δεν είμαι μεθυσμένος τρελλός είμαι,
        αλλά όχι απ αυτούς
        πούχουν χάσει τα λογικά τους.
        Απ τους άλλους τρελλούς
        που τάχουν χάσει όλα
        αλλά διατηρούν τα λογικά τους.
        😈

      • antart22 said

        Μα γι’ αυτό σε κάνω παρέα καλέ μου… Όμοιος ομοίω…

    • Πετροβούβαλος said

      Για να δούμε… Οι Αμερικανοί κρατούντες έχουν διασπασθεί σε δύο εμφανή μέτωπα και το ένα είναι διαχρονικά εξαιρετικά έξυπνο.

      • Πέτρο άλλο έξυπνος άλλο ταχυδακτυλουργός
        Απ την αρχή της κρίσης Lehman Brothers
        τίποτα ουσιαστικό, απαγορεύεται η αλλαγή πορείας
        δια ροπάλου,μόνο λαγούς απ το καπέλο το σύστημα εκεί
        γι αυτό τρέμει την Ευρωπαϊκη κρίση, τώρα σε περίπτωση
        που γίνει μπούμερανγκ και γυρίσει πίσω ξανά σ αυτούς;
        Η οικονομική κρίση του 1929 θα είναι παιδικό παιγνίδι
        κι αϊντε να το ξαναμαζέψουν ετούτη την φορά.
        👿

      • Πετροβούβαλος said

        Στην υπόθεση της Lehman οι ρεπουμπλικανοί έφαναν χοντρή ήττα και συμφωνώ! Πιθανολογώ όμως πως αναδιοργανόνωνται και η υπόθεση στροσκαν είναι σε αυτή την κατεύθυνση!

    • Να πώ μία γρήγορη καλησπέρα και να την κάνω…

      Πολλοί άνθρωποι όπως ο Θραξ ο Αναρμόδιος νομίζουν ότι ο καπιταλισμός είναι ένα οικονομικό σύστημα.
      Αυτό είναι λάθος.Ολοι οι επιστήμονες που ασχολούνται με τις Κοινωνικές Επιστήμες και τα Οικονομικά καταλήγουν στο συμπέρασμα
      ότι είναι πρώτιστα ένα Κοινωνικό σύστημα.
      Αλλωστε η Οικονομία, ονομάζεται ορθώς Πολιτική Οικονομία…

      Στην συνέντευξη του 2008,αν παρατηρήσετε, ο Βάλερστάιν δίνει ένα χρονικό στίγμα…λέει

      «Οι περίοδοι της υποτίμησης των αξιών, που χαρακτηρίζουν το τέλος των «φάσεων Β,» των «κύκλων Κοντρατίεφ», διαρκούν εν γένει μεταξύ 2-5 έτη, πριν υπάρξουν οι προϋποθέσεις για την έναρξη μίας νέας «φάσης Α,» ενός επόμενου κύκλου, που σύμφωνα με τον Σουμπέτερ θα χαρακτηριστεί από την εμφάνιση κάποιου νέου τύπου κερδοφόρου παραγωγής ή τεχνολογίας.»

      Αν αναλογιστεί κανείς ότι στις 15-09-2008 έγινε η κατάρρευση της L.B. τότε αυτό που βιώνει η Αμερική και η Ευρώπη αυτή η αποθησαύριση είναι λογική και μέσα στο χρονικό όριο του κύκλου Κοντράτιεφ…
      Αυτό όμως που δε βλέπω είναι η αρχή του Σουμπετεριανού κύκλου…

      Αντιθέτως, αν λάβω υπόψιν μου τις θέσεις του Ρίφκιν,των Νέγκρι-Χαρντ κ.α.για την εργασία σε συνδυασμό με τα προβλήματα υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου που αντιμετωπίζει χωρίς αποτελεσματικότητα η Κίνα (φούσκα στα ακίνητα,65εκ σπίτια απούλητα) τότε η Ανεργία των περίπου 200εκ Κινέζων αν δεν διαχειριστεί με οξυδερκή τρόπο (α λά Keyns ίσως) θα δημιουργήσει τέλη του 12 αρχές του 2013 ένα εκρηκτικό μίγμα…
      Φωνάζει ο Κρούγκμαν,ο Ρουμπινί ο ίδιος ο Ομπάμα, και πολλοί άλλοι, διότι οι Κινέζοι ΔΕΝ ξέρουν τον καπιταλισμό καλά και δεν δέχονται εύκολα συμβουλές…
      Και αν δεχθούμε ότι ο παγκόσμιος καπιταλισμός είναι ένα σύστημα με ΔΙΕΡΓΑΣΙΕΣ και όχι διαδικασίες απόλυτα δυναμικό και ρευστό, τότε όπως ορθά αναφέρει τον μεγάλο Ιλια Πριγκοζίν, ο Βάλερστάιν, πάμε για κάτι διαφορετικό και νέο…Είμαστε σε αχαρτογράφητα νερά.
      Στο μυαλό μου βέβαια, περνάει πάντα και ο Γ’ΠΠ…
      Και ήδη από ότι έμαθα (δεν ξέρω αν είναι αλήθεια) πλέει Κινέζικο πλοίο στη Συρία…
      Συνεπώς τα αδιέξοδα του συστήματος εν έτει 2012 (και δεν ήταν τα ίδια το 1940,ήταν πολύ λιγότερα) πυροδοτήσουν κάτι τρομακτικό…
      Θα τα ξαναπούμε…

  2. Διαμάντω said

    Καλησπέρα σας!
    Διαφωτιστικό το άρθρο και πολύ επεξηγηματικό.
    Εγώ πιστεύω ότι, μόνο με έναν παγκόσμιο πόλεμο θα «καθαρίσει» το τοπίο.
    Πολλά «μαζεύτηκαν» και «μαζεύονται» και τελειωμό δεν έχουν.
    Οι πολιτικοί παίζουν σκάκι, χωρίς να γνωρίζουν τις κινήσεις του αντιπάλου και τις δικές τους.
    Όλα στην τύχη παίζονται και μακάρι να μη φθάσουμε στο έσχατο του πολέμου, γιατί προβλέπω να είναι αδυσώπητος.

    • Πετροβούβαλος said

      Μαζεύονται πολύ ισχυροί «παίκτες» Διαμάντω. Ίσως αυτό να μας γλυτώσει από τον πόλεμο.
      Καλησπέρα

      • Διαμάντω said

        Πέτρο
        την καλησπέρα μου
        Δεν φοβάμαι τους ισχυρούς, γιατί λίγο-πολύ ξέρουν και τα μελλούμενα, όπως τους έχουν ορίσει και ερμηνεύσει οι λέσχες και οι πάτρωνες!
        Τους κρυφούς φοβάμαι που είναι ανεξέλεγκτοι και κάνουν κουμάντο από τα παρασκήνια.
        Μακάρι να «κάνουν παιχνίδι» μόνο οι ισχυροί της γής, εμείς κοντά τους θα είμαστε κουκίδες.
        Και ο καιρός πλησιάζει, θα έχουμε γεγονότα κατά σεπτέμβρη μάλλον.

      • Πετροβούβαλος said

        Ίδωμεν Διαμάντω, αν όχι Σεπτέβριο, σε κάθε περίπτωση «ο καιρός εγγύς»!

    • Γιάννης Μ. said

      Την καλησπέρα μου Διαμάντω και Πέτρο

      Θα συμφωνήσω με τον Πέτρο διατηρώντας μια επιφύλαξη για την στάση της γείτονος. Είναι η μόνη που σίγουρα θα χάσει εάν δεν περπατήσει το σενάριο ανατροπής. Βιάζεται, σημαίνει φοβάται, αυτό που ξύπνησε.

      • Πετροβούβαλος said

        Όχι απλώς βιάζεται, εμφανίζεται στο εσωτερικό της, πρωτοφανής διασπαστικός «δάκτυλος»: https://averoph.wordpress.com/2012/07/29/%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%ba%ce%af%ce%b1-%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%af%cf%84%ce%b5%cf%85%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%cf%80%ce%b1%cf%84%ce%ae%cf%83%ce%b1%ce%bc%ce%b5-%cf%83/

      • Διαμάντω said

        Καλησπέρα Γιάννη Μ.

        Τους γείτονες μη τους φοβάσαι, είναι σκύλοι που φωνάζουν μόνο, αλλά δεν δαγκώνουν.
        Απλά φωνάζουν γιατί ξέρουν ότι, παίζοντας το παιχνίδι τους θα κερδίσουν κάτι σε περίπτωση ανάφλεξης, παίρνοντας δήθεν αυτό που δικαιούνται.

      • Διαμάντω said

        Οι γραφές λένε για διάσπαση της τουρκίας, αφού είναι αχταρμάς σε φυλές και θρησκείες, γιαυτό φοβούνται περισσότερο.
        Οπότε γαυγίζουν, μήπως και τους πάρουν στα σοβαρά κερδίζοντας το κατιτίς τους στα παιχνίδια εξουσίας.

      • Γιάννης Μ. said

        Πέτρο αυτό που ανέκαθεν έκαιγε τους γείτονες ήταν οι Κούρδοι, θέμα που τώρα φούντωσε και πιθανώς γι αυτό να τρώγονται μεταξύ τους (οι γείτονες).

      • Πετροβούβαλος said

        Διαμάντω, οι γείτονες έχουν ενδεχομένως δρομολογηθεί για διάσπαση από τους παρα – παρα – γείτονες (Ισραήλ). Κάτι αναλύσεις που διάβασα τελευταίαα προς αυτό συντείνουν και πιθανολογώ πως οι εσωτερικές τους έριδες είναι υποκινούμενες (χωρίς να το γνωρίζουν οι υποκινούμενοι).

        Γιάννη, ως άνω! Οι Κούρδοι είναι εύκολο να μετατραπούν στους φύλακες των συνόρων του Ισραήλ, αρκεί να τους υποσχεθούν ένα κομμάτι από τη Συρία.

      • Διαμάντω said

        Μα ήδη έχουν δρομολογηθεί τα σύνορα του Κουρδιστάν, με τους Κούρδους της Συρίας, του Ιράκ και εν μέρει της τουρκίας.
        Οι τούρκοι ενώ τους πολεμούν, μόνο απώλειες έχουν και «μαγκιές, φωνές» μη πώ και το άλλο 😆
        Έχει περιοχές στην Συρία που είναι αμιγώς κουρδικές και μάλιστα το Χαλέπι έχει ολόκληρες συνοικίες κουρδικές και αυτή την στιγμή έχουν σηκώσει και την σημαία τους σε συννενόηση πάντα με τον Άσαντ.
        Γιαυτό «τσούζει» στους γείτονες το θέμα της Συρίας.

      • Πετροβούβαλος said

        Ακριβώς Διαμάντω! Η επιβολή της «δημοκρατίας» στο Ιράκ, προφανώς εξυπηρετούσε ΚΑΙ αυτο το σχεδιασμό.

      • φωτεινη said

        Πετρο νομιζω οτι το γνωριζουν.
        δεν ξερω αν εχετε διαβασει ποτε για το σχεδιο γιαχουντι ουρφα.
        ειχε αναρτησει αρθρο και ο ιμφογνωμονας παλια.

      • Διαμάντω said

        Ανακατατάξεις συνόρων και κρατών, ομοιογέννεια φυλετική και θρησκευτική, αυτό αποσκοπούσε και ο πόλεμος στο Ιράκ και όχι τα χημικά του σανταμ.
        Προεόρτια της νέας τάξης πραγμάτων, έχουμε σειρά λέτε;;;;;;;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: