ΑΒΕΡΩΦ

Διαδικτυακό Θωρηκτό

  • Ἡ Ἱστορία,ΔΕΝ ἀλλάζει !

  • Ἡ Μακεδονία εἶναι Ε Λ Λ Α Δ Α

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Kατηγορίες

  • Υπέρ της ζωής, κατά των εκτρώσεων

  • ΓΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ

  • Η ΒΟΡ.ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

  • Ἀπό τήν Φλωρεντία,στήν ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ

  • ΜΕΤΑΜΟΥΣΕΙΟΝ – Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

  • Μαθαίνουμε…

  • ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

  • ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

  • ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»

  • ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ (Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ)

  • ΛΕΞΙΚΟΝ ΗΣΥΧΙΟΥ

  • ΛΕΞΙΚΟΝ «LIDDEL-SCOTT»

  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

  • ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

  • 324 – 1453

  • ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

  • 1 8 2 1

  • Ἀπομνημονεύματα Ἡρώων τοῦ 1821

  • Ὁ ΕΛΛΗΝΟ – ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ τοῦ…

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ (1904-8)

  • ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ’12- ’13

  • ΤΟ ΠΝ ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ

  • Α’ ΠΠ (1914-18)

  • Μ.ΑΣΙΑ (1919-22)

  • O X I (1940-41)

  • ΙΩΑΝ.ΜΕΤΑΞΑΣ

  • ΕΑΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ (9-24 Μαρ.1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ (1941)

  • Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (1941)

  • Β’ ΠΠ (1 9 4 1 – 4)

  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Θ/Κ «ΓΕΩΡ. ΑΒΕΡΩΦ»

  • ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

  • ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

  • ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

  • Πρόσφατα σχόλια

    ΘΑΝΟΣ ΚΟΥΚ στη Ας σταματήσουμε επιτέλους την…
    Επικαιρότητα 7ης Μαΐ… στη Κερδισμένος ο «επιτήδειος ουδέ…
    Μέλια στη Αβέρωφ: Δέκα «ολόκληρα» χρόνια…
    ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΠΙΝΌΤΣΗ στη Αβέρωφ: Δέκα «ολόκληρα» χρόνια…
    Μέλια στη Αβέρωφ: Δέκα «ολόκληρα» χρόνια…
  • Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

  • Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» ΣΗΜΑ 3 Δεκ.1912

  • ΟΡΚΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

  • ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ

  • ——————————

  • ΦΟΡΕΣΙΕΣ καί ΑΡΜΑΤΑ τοῦ ’21

  • Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ (1838)

  • ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (1974) …ἡ ταινία

  • ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑΙ ΩΜΟΤΗΤΕΣ

  • Μία ἀνοικτή πληγή Μνήμης 1914-23

  • Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

  • ——————————

  • Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων έκ τοῦ πολέμου καί τῶν στρατευμάτων κατοχῆς (1946)

  • Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

  • ΘΑ ΑΝΟΙΞΗι Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ;

  • ΑΘΑΝΑΤΟΙ !!!

  • 1944-49

  • ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

  • ΣΕΜΝΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΟΙ ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

  • ΔΙΟΛΚΟΣ,ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ

  • ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

  • ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ

  • M.K.I.E.

  • Γιά ἀποπληρωμή ἐξωτ.χρεῶν,μόνο…

  • Ἡ ἔξοδός μας,εἶναι ἡ Κ_ _ _ά _α τους !

  • ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ…

  • INSIDE JOB

Με λόγια απλά

Posted by Μέλια στο 12 Ιουνίου, 2012

Πολλά χρόνια πριν, όταν ήμουνα παιδί, περίμενα όπως όλα τα παιδιά με λαχτάρα τις διακοπές  και τις αργίες. Τη μία μέρα έκλεινε το σχολείο… το ίδιο βράδυ έπρηζα τους γονείς μου…. και την επομένη έβαζα πλώρη για το χωριό της γιαγιάς μου το Χορτιάτη.

Η γιαγιά μου είχε χηρέψει πολύ νέα. Τον ήρωα παππού μου, τον εκτέλεσαν για αντίπονα οι Γερμανοί μπροστά στα μάτια της γιαγιάς μου… κρατούσε τον μικρό του γιο στην  αγκαλιά του  για να τον προφυλάξει από την κτηνωδία του κατακτητή, μόνο που δεν τα κατάφερε γιατί η ίδια γερμανική σφαίρα τους διαπέρασε και τους δυο.

Τα στερνά λόγια του παππού μου ήταν: μην κλαις Αναστασία… μη τους δώκεις αυτή τη χαρά….. στάσου ορθή και έκλεισε τα μάτια.

Η γιαγιά μου μαρμάρωσε….. δεν ήξερε ποιόν να πρωτοθρηνήσει.

Το στερνοπαίδι της ή τον πατριώτη άντρα της που δεν είχε αφήσει πόλεμο για πόλεμο, υπερασπιζόμενος τα όσια και τα ιερά της πατρίδας του, πολεμώντας σώμα με σώμα τον εχθρό.

Σήκωσε από κάτω το κορμάκι του Νικόλα της, το χωριό καιγότανε μετά μουσικής (είναι ιστορικά καταγεγραμμένο ότι η σφαγή στο Χορτιάτη συνοδευόταν από τους ήχους ενός βιολιού) και φώναξε τα παιδιά της ένα ένα με το όνομα τους, για να σιγουρευτεί ότι είναι όλα ζωντανά. Τα παιδιά μαζεύτηκαν σαστισμένα, μπαρουτοκαπνισμένα. Η μεγάλη της κόρη ξέσπασε σε κλάματα και ουρλιαχτά.

Η γιαγιά μου τότε αντέδρασε απρόσμενα βίαια. Της έριξε ένα σβουριχτό χαστούκι( που ακόμα το θυμάται) και έδωσε εντολές: Σκάσε… πάμε να βοηθήσουμε τον κόσμο που καίγεται και κλαίς αργότερα…. πιάσε τα παιδιά απ’ το χέρι.

Ξάπλωσε το στερνοπούλι της δίπλα στον πατέρα του και άρχισε να τρέχει σαν τρελή με τα παιδιά ξοπίσω της.

Ήταν Σάββατο 2 Σεπτεμβρίου του 1944.

Η γιαγιά μου από κείνη τη μέρα στέρεψε το δάκρυ της, ζώστηκε τα μαύρα ρούχα μέχρι τον θάνατό της, αντριώθηκε και ανάστησε τα παιδιά της.

Κατά την διάρκεια του πολέμου βοήθησε το χωριό της ενεργά και γενναία.

Θα αναρωτηθήτε και με το δίκιο σας γιατί βρε Μέλια πρέπει να τα μάθουμε όλα αυτά;

Τι μας ενδιαφέρουν εμάς τα οικογενειακά σου και μας ζαλίζεις;

Εξηγώ: κάθε φορά που λυγίζω και που θέλω να το βάλω στα πόδια σκέφτομαι τη γιαγιά μου που γονάτισε και….. που στάθηκε ορθή…. τον παππού μου που πολέμησε σώμα με σώμα στον πόλεμο και εκτελέστηκε τόσο άνανδρα έξω από το σπίτι του και όλο το γενναίο χωριό που μαρτύρησε για να ζω εγώ σε μια ελεύθερη Ελλάδα.

Και θυμώνω με τον εαυτό μου που αρκετές φορές λιγοψυχώ… γιατί είμαι άνθρωπος και το βάζω κάτω…. και ανεβάζω πίεση, που μου περνάει από το μυαλό να ξενιτευτώ για ένα καλύτερο αύριο.

Και που να πάω ρε;

Πώς θα ξεχάσω τόσους νεκρούς που έχυσαν το αίμα τους γι’ αυτόν τον τόπο;

Ωραία με γονατίσαν με ξεφτιλίσαν… αλλά να με δουν και νεκρή;

Ε όχι αυτή τη χάρη δεν θα τους την κάνω!

Με λάθος άνθρωπο και με λάθος λαό τα βάλανε.

Αυτές τις δύσκολες μέρες που βιώνει η πατρίδα μας (πείνα, εξαθλιώση, προδοσία, ξεπούλημα)  είναι χρέος μας να σταθούμε δίπλα στον γνωστό άγνωστο της γειτονιάς μας, να τον στηρίξουμε με και να του ανεβάσουμε το ηθικό με πράξεις και με προσωπικό παράδειγμα.

Όχι άλλος νεκρός Έλληνας…

Όχι άλλος ξενητεμός….

Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες…. και σε κανέναν άλλο π….!

Η Ελλάδα, μας χρειάζεται όλους…

Ας τους πετάξουμε στη θάλασσα…. λάθος η θάλασσα μας ανήκει και δεν θα τη μαγαρίσουμε με δαύτους….

Και επειδή δεν τους χαλαλίζω τίποτα…. ας τους στείλουμε στα τσακίδια…..

Μέλια

42 Σχόλια προς “Με λόγια απλά”

  1. ΑΡΙΑΔΝΗ said

    Αχ Μέλια, αχ Μέλια, ο καθένας έχει και μια ιστορία να διηγηθεί. Δεν ξεχνάμε.

    • Πετροβούβαλος said

      Καλημέρα Αριάδνη!
      Δεν αρχίζουμε τις διηγήσεις; Τι λες;

    • Με συγκίνησε η Μέλια.
      Την ημέρα που έπεφταν οι αλεξιπτωτιστές η γιαγιά μου πήρε τα παιδιά της και με τα πόδια πήγαν στο χωριό (σήμερα με αυτοκίνητο είναι μιας ώρας απόσταση). Οι σφαίρες έπεφταν από τον ουρανό κι εκείνοι πότε έτρεχαν – πότε κρύβονταν. Η μάνα μου θυμάται μια μάνα πάνω από το νεκρό της παιδί. Μια φίλη της είδε τη δική της μάνα να σωριάζεται νεκρή.
      Ο παπούς μου κρυβόταν από σπίτι σε σπίτι, τον έψαχναν. Το σπίτι του και το χωράφι του τα είχαν επιτάξει οι Γερμανοί. Η μάνα μου 7 χρονών ήξερε που ήταν αλλά δε μίλαγε. Είχε δει το Γερμανό να τους ξυπνά μέσα στη νύχτα, ξαφνικά φώτα, πυροβολισμοί στο σπίτι, η γιαγιά μου γονατιστή να παρακαλά για τη ζωή των παιδιών της.
      Μπορεί η εμπειρία μου να μην είναι τόσο τραγική όσο της Μέλιας, σας διαβεβαιώ όμως ότι για μένα είναι το ίδιο ισχυρή. Και πιο μεγάλη δύναμη έχουν οι αναθηματικές στήλες με τα ονόματα των εκτελεσμένων, σε όλα μας τα χωριά.Καμμένα χωριά. Κατεβατά με ονόματα, τα πιο πολλά ίδια επίθετα, οικογένειες.

      • Μέλια said

        Καλημέρα Αριάδνη και η δική σου ιστορία είναι συγκινητική.
        Αυτές οι ιστορίες δεν έχουν μέτρο σύγκρισης… είναι ίσης αξίας..
        Ο παππούς μου αμούστακο αγόρι, πήγε σε όλους τους πολέμους, η γιαγιά μου είχε ντυθεί στα μαύρα πολλές φορές, γιατί ο παππούς μου ήταν πάντα αγνοούμενος. (ανάμεσα σε κομματιασμένους από νάρκες Ελληνες υπερασπιστές). Επέζησε… γύρισε στο χωριό του και συνέχισε από κει τον αγώνα του εναντίον του εχθρού. Την αγάπη του για την πατρίδα την έχω σημαία και κάθε φορά που με παίρνει από κάτω την κυματίζω περήφανα και πατώ στα πόδια μου. Αυτό το …στάσου ορθή….είναι όλη μου η δύναμη!!

  2. Κόριννα said

    Καί μένα τὴν γιαγιά μου τὴν ἔφαγαν οἱ Γερμανοί.
    Ὑπάρχει Ἕλληνας πού δέν ἔχει νεκρὸ ἀπὸ Γερμανὸ,στὴν οἰκογένεια;

    Ἔχει δίκιο ἡ Μέλια.
    Οὔτε ξενητεμὸς,οὔτε δειλία.

    Θὰ περάση κι᾿αὐτὸ!

  3. Μέλια ….η λέξη «εξαιρετικό» είναι λίγη…..

    Όπως σκέφτεσαι εσύ και συμπεραίνεις στο τέλος του άρθρου έτσι σκέφτομαι κι εγώ….

    Σκέφτομαι πως θα αντιδρούσε ο παππούς μου που πολέμησε και τραυματίστηκε στην Αλβανία,,, έχασε τον αδερφό του στο Ρούπελ……και λίγο αργότερα όταν οι Γερμανοί κάνανε επιδρομές στα χωριά είχαν μπει στο σπίτι του και τους πήραν το μουλάρι. Ο παππούς μου τότε αντέδρασε και όρμηξε επάνω τους βρίζοντας τους γιατί το μουλάρι ήταν «ζωή» τότε……δεν θα μπορούσε να οργώσει…..την τελευταία στιγμή σώθηκε επειδή η γιαγιά μου που τον τράβηξε με μανία….

    Τελικά τον πήραν αιχμάλωτο και τον απελευθέρωσαν μετά από λίγες μέρες….

    Αν ήταν εκείνος σήμερα στην θέση μου τι θα έκανε;;;

    Σίγουρα αυτό που θα έκανε και ο δικό σου παππούς στην θέση σου σήμερα αγαπητή μου Μέλια…..

  4. Πολυ συγκινητική , πολυ Ελληνική ιστορία και ακόμα πιο Ελληνική η στάση της γιαγας σου Μελια, Την ΙΔΙΑ ακριβώς ιστορία με μικρές παραλλαγες έχουν διαχρονικά να μας πουν ολα τα βιβλία Ελληνικής Ιστοριας .
    Να είσαι καλά Μελια που μας αφηγήθηκες αυτήν την ιστορία διότι δινει δύναμη σε ολους μας.
    Ο ξενιτεμός απαγορεύετε αλλά η άρση σταματά αν υπάρχει θεμα επιβιώσεις,τοτε δίδω πρώτος την ευχη μου σε κάθε Ελληνα που αποφασίζει να ξενιτευτεί , διότι δεν νοείτε να πεθάνει κάποιος συμπατριώτης μου απο ασιτία , υπό έναν όρο «τα παιδιά του θα πρέπει υποχρεωτικά να ομιλούν και να διαβάζουν Ελληνικά »

    Προσωπικά » δεν τω κουνώ αποπαέ » με οποιεσδήποτε συνθήκες.

    • Μέλια said

      Γειά σου Γιώργο και σ’ ευχαριστώ! Οι μέρες είναι δύσκολες και τα παιδιά μας πρέπει να επιβιώσουν! Ας λύσουμε το πρόβλημα σύντομα ώστε να φύγουν όσο γίνεται λιγότεροι και κάποια στιγμή να επιστρέψουν όλοι οι Έλληνες πίσω στην Πατρίδα μας…

  5. Επαναστάτης Ποπολάρος said

    Πολύ συγκινητική η ιστορία σου Μέλια και εύγε τόσο για την ψυχή και την δύναμή σου, όσο και για τις παραδόσεις και την ιστορία τις οποίες κρατάς ζωντανές μέσα στην καρδιά σου και τις μεταλαμπαδεύεις.

    Όλοι μας έχουμε ιστορίες από εκείνες τις εποχές. Άλλοι περισσότερο έντονες, άλλοι λιγότερο. Δεν ξέρω γιατί όμως, αλλά τα συμπεράσματά σου με βάζουν στην σκέψη να απολογηθώ για τους συμπατριώτες μας που έφυγαν ή θα φύγουν στην ξενιτιά. Δεν μπορώ να μιλήσω βέβαια εκ μέρους όλων γιατί δεν τους έχω γνωρίσει όλους. Θα μιλήσω για εκείνους τους λίγους που γνώρισα προσωπικά. Και το μόνο πράγμα το οποίο έχω να πω είναι ότι δεν είναι ούτε λιπόψυχοι, ούτε λιποτάκτες και ούτε τρομοκρατημένα ανθρωπάκια. Οι εποχές άλλαξαν φίλοι μου. Τα ήθη έμειναν ίδια μεν αλλά τα όπλα εξελίχθηκαν. Τότε ο εχθρός ήταν ορατός. Ήταν ο γερμανός, ήταν ο μαυραγορίτης, ήταν ο χαφιές. Τον έβλεπες όμως. Ήταν άνθρωπος, τρωτός. Μπορούσες να τον πολεμήσεις και το πολύ πολύ να έχανες την ζωή σου. Τώρα τον εχθρό δεν μπορείς εύκολα να τον διακρίνεις. Κι αν ακόμη τον διακρίνεις, τι όπλα έχεις για να τον πολεμήσεις; Γιατί ο εχθρός δεν είναι κάτι το χειροπιαστό. Είναι ένα σύστημα, μία ιδεολογία. Τότε η μεμονωμένη, η ατομική προσπάθεια ήταν ισχυρό πλήγμα στον εχθρό. Τώρα δεν μπορεί να υπάρξει μεμονωμένη προσπάθεια. Μόνο γενική συστράτευση. Και μπορεί να υπάρχει η θέληση και η υπομονή σε αυτούς τους ανθρώπους, στις περισσότερες των περιπτώσεων όμως δεν υπήρχαν οι απαραίτητες εκείνες συνθήκες για επιβίωση. Γιατί πολλοί φέρουν το όνομα «Έλληνας», αλλά δυστυχώς είναι λίγοι που τιμούν αυτό το όνομα. Και το ίδιο συμβαίνει και για τους «εχθρούς» και για τους «φίλους».

    «Δος μοι πα στω και ταν γαν κινάσω», έλεγε ο Αρχιμήδης. Και από προσωπική εμπειρία, αυτοί οι άνθρωποι δεν είχαν από που να πιαστούν…

    Εύχομαι πραγματικά η Παναγιά να έχει όλους τους Έλληνες, (εκτός εισαγωγικών), καλά. Όπου κι αν βρίσκονται…

    • Μέλια said

      Γεια σου Ποπολάρε και σ’ ευχαριστώ…
      Δεν μου πέρασε από το μυαλό να κατηγορήσω κανέναν, ελπίζω όσοι αναγκαστούν να φύγουν να παραμείνουν Έλληνες όπως λέει και ο Γιώργος παραπάνω. Και να μην καταντήσουν σαν μερικούς «Έλληνες» που μας βρίζουν χειρότερα από κάτι σύγχρονους ναζίδες και διαλαλούν δεξιά κι αριστερά πως είμαστε διεφθαρμένοι και τεμπέληδες και πως η Πατρίδα μας είναι μόνο για διακοπές.
      Ξέρω πως το μεγαλύτερο μέρος τη ομογένειας δεν είναι έτσι, αλλά δυστυχώς υπάρχουν κι αυτοί, ίδιοι και χειρότεροι με τους δοσίλογους εντός των τειχών.

  6. Καλησπερα σας αδερφια..
    Μελια ,εχω παει πολλες φορες στο Χορτιατη , συνηθως ημερησιες εκδρομουλες ειτε για τα «χιονια»……..σορρυ με κοβουν επειγον ,επανερχομαι σε λιγο…

    • Γμτ μου..υποχρεωσεις..Τεσπα
      Μελια ο δρομος για Ασβεστοχωρι και Χορτιατη ειναι διασπαρτος δεξια και αριστερα απ τα λιτα μνημεια των εκτελεσθεντων Πατριωτων παππουδων και προπαππουδων μας. Απεναντι απ το σπιτι μου ,εκει που ειναι τωρα το Δημαρχειο Σταυρουπολης ,ηταν η περιβοητη «τουμπα» , τοπος μαρτυριου και εκτελεσης για τους κρατουμενους στο στρατοπεδο Παυλου Μελα..
      Κανεις δεν ξεχναει τιποτα δεν ξεχνιεται !!
      Οχι αλλους νεκρους !! Και ειδικα αυτοχειρες….. ΑΔΕΡΦΙΑ ,ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΚΑΝΕΤΕ ΤΗ ΧΑΡΗ … ΣΤΑΘΗΤΕ ΟΡΘΟΙ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΣΤΕΙΤΕ . ΔΕΝ ΕΙΣΤΕ ΜΟΝΟΙ . Ο ΕΧΘΡΟΣ «ΞΕΒΡΑΚΩΝΕΤΑΙ» ΜΕΡΑ ΜΕ ΤΗ ΜΕΡΑ..ΕΠΑΨΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΟΡΑΤΟΣ..
      ΟΧΙ ΑΛΛΟΙ ΑΥΤΟΧΕΙΡΕΣ ΑΠ ΤΑ ΧΡΕΗ , ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΚΑΝΕΤΕ ΤΗ ΧΑΡΗ !!!

  7. Καλησπέρα σας!
    Aφου διάβασα αυτήν την συγκλονιστική ιστορία που είχε την ευαισθησία
    να μας εμπιστευθεί η Μέλια! παρ όλο που εγώ σαν λίγο παλιός
    έχω σχετικά βιώματα,αντί να χωθώ μες το καζάνι του πλοίου
    για να το καθαρίσω κάθισα απάνω σε μία σωλήνα και σκεπτόμουν.
    Και τώρα τι κάνουμε εμείς οι νεώτεροι στην ηλικία; οι γονείς μας κι οι παππούδες μας
    αντιμετώπισαν απείρως χειρότερες καταστάσεις με απαράμιλλο θάρρος και κουράγιο,
    εμείς τι κάνουμε; πως να αντιμετωπίσουμε την πρωτόγνωρη για τους περισσότερους κατάσταση που μας έχει βρει;
    Επιστρέφουμε λοιπόν κοντά στον συνάνθρωπο μας και στις αξίες της ανθρωπιάς; είναι απαραίτητο νομίζω τώρα. Η λέξη ανθρωπιά μπορεί να σημαίνει κάτι διαφορετικό για τον καθένα μας, (αλλά υπάρχει μόνο στην ελληνική γλώσσα απ όσο ξέρω και μπορεί κάποιος να την ψάξει σε όσα έχει διαβάσει ή έχει ακούσει ή να ρωτήσει άλλους που ξέρουν για να μάθει.) Οι μαφιόζοι και οι παρατρεχάμενοι τους που όλα αυτά τα χρόνια κυβερνούν υποτίθεται την Ελλάδα μας, του τόπου αυτού που έχουμε την ευτυχία η την ατυχία να ζούμε (μαζί με τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης τα κοπρόσκυλα τους που τους υπηρετούν πιστά και δουλικά) προωθούν συστηματικά την προπαγάνδα (Φάε πρώτος εσύ τους άλλους, όρμα τους προτού σε φάνε εκείνοι
    για να επιβιώσεις). Αντίθετα σε αυτό εγώ σκέπτομαι εδώ καθιστός και λέω μέσα στο μυαλό μου, εμείς αν γίνεται να πάμε κόντρα στους άθλιους, ας προσπαθήσουμε να έρθουμε ξανά κοντά, να ξαναπάμε δηλαδή κοντά στους δικούς μας ανθρώπους, σε όσους μας αγαπούν και τους αγαπάμε, ώστε να καλλιεργηθούν ξανά στην εποχή της αποξένωσης η ανθρώπινη σχέση της οικογένειας μας,των φίλων μας πάνω απ όλα, των γνωστών μας ,των συγγενών μας, της γειτονιάς μας. Στη δύσκολη αυτήν ώρα ας μη διστάσουμε να απευθυνθούμε και στον κύκλο μας για να μας υποστηρίξει και να μας συμπαρασταθεί, χωρίς να φοβόμαστε (λόγω εγωισμού η ντροπής) ότι θα ταπεινωθούμε δεν είναι ώρα για δισταγμούς αν θέλουμε να ξανασηκώσουμε ψηλά το κεφάλι.
    Αυτά, και ξανατρουπώνω πάλι μέσα.
    👿

    • Αμάν το ξέχασα, από ένα άρθρο του Νίκου Σιδέρη (Συγγραφέα)
      που το διασκεύασα καταλλήλως προσθαφαιρώντας μερικά αποσπάσματα.
      👿

      • Μέλια said

        Καλησπέρα Μανώλη!

      • Καλησπέρα Μέλια!!!!
        Καλά έκανες και έγραψες την οικογενειακή
        αυτή ιστορία, αφού όλοι σχεδόν
        έχουμε τέτοιου είδους βιώματα.
        Eγώ σκάρωσα το αποπάνω γιατί μην ξεγελιόμαστε
        πόλεμο έχουμε και τώρα, κάπως διαφορετικό
        αλλά πόλεμο, μερικούς τρόπους έδειξα
        που χρησιμοποιούσαν
        οι παλιοί δικοί μας άνθρωποι
        για να τον αντιμετωπίσουν.
        😈

  8. ΒΡΑΧΟΣ said

    Ευχαριστώ.
    Δεν ξεχνώ…

  9. φωτεινη said

    ισως ηρθε η ωρα που κι εμεις θα πρεπει να αποδειξουμε την δυναμη μας.
    που εχουμε, οπως ειχε η γιαγια σου ,αλλα και τοσες γιαγιαδες και παπουδες μας.

  10. Χριστιάνα said

    Μέλια, σ’ευχαριστώ.
    ΙΔΙΩΣ σήμερα, το είχα μεγάλη ανάγκη.
    Να είσαι καλά.

    • Μέλια said

      Καλησπέρα Χριστιάνα. Αν βοήθησα κάπου μεγάλη μου χαρά και τιμή!

      • Χριστιάνα said

        Είναι αυτή η φάση που είναι όλα λίγα και πνιγηρά κι εκεί που λες θα σκάσω, τσάαααααααααααααααακ σου σκάει από το πουθενά η φλασιά και λες, πίσω καρι@ληδες, θα σας γ@μήσω όλους μαζι για αρχή και μετά έναν-έναν για να το εμπεδώσετε. 🙂

        Μόλις τώρα ολοκληρώθηκε το ξέσπασμα, όπως αντιλαμβάνεσαι…. 🙂

      • Μέλια said

        Έτσι Χριστιάνα ένιωθα κι εγώ τον τελευταίο καιρό και τσουπ θυμήθηκα με υπερηφάνεια αυτή την ιστορία και πήρα τα πάνω μου!! Και σκέφτηκα ότι με τους προδότες που μπλέξαμε, όλο και κάποιος δικός μας θα πνίγεται …. και έτσι το μοιράστηκα μαζί σας…..

      • Χριστιάνα said

        Τσακ εγώ, τσουπ εσύ, συνεννοηθήκαμε!!!!!!!!

        Ά ρε αθάνατο γυναικείο φύλο!!!!!!

        Ποιος ηλίθιος είχε τολμήσει να συγκρίνει την αντοχή μας στις κακουχίες με αυτήν των κατσαρίδων;;;;;

        Ε;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

      • Μέλια said

        Μόνο ένας ηλίθιος, μη πω και μισογύνης… και σταματάω γιατί θα πω κι άλλα κι θα παραβιάσω τους κανόνες…..

      • Χριστιάνα said

        Ή κατσαρίδος…..

  11. ΜΑΡΙΑ said

    Ἄχ βρέ Μέλια….πόσο θἄθελαν κάποιοι, νά τά ξεχάσουμε αὐτά.
    ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ…..ΠΟΤΕ!!!

  12. Mελια το μεγαλο κερδος τις ιστοριας σου ειναι οτι οσοι την διαβασαν την αποθήκευσαν σε ενα τσιπακι μες στο μυαλου τους εκει που αποθηκεύονται ολα τα συναισθήματα και οι γνώσεις που ονομάζονται ΠΑΤΡΙΔΑ,
    Αν και οποτε χρειασθεί ο εγκέφαλος άμεσα δραστηριοποιείται και δινει την σωστή οδηγία αντίδραση, οδηγία που τεκμηριώνει το φαινομενο Ελληνας και αυτή ειναι η διαφορά μας με όλους τους άλλους. Το τσιπακι ειναι ΤΙΝΓΚΑ.
    Αν σε κάποιων συμβεί απο εμάς αυτό αυτόματα θα θυμηθούμε η την ιστορία της Μελιας η του Ιωαννη η κάποιου άλλου πατριώτη και η εντολή απο το τσιπακι ειναι » Μη τους δωκεις τη χαρα……… στάσου ορθή »
    εγώ , εσύ, εμείς δεν είμαστε τυχαίοι….. είμαστε Ελληνες.

    • Μέλια said

      ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ!

      • Κόριννα said

        Ἀκριβῶς!

        Κάπου διάβασα,
        πώς μετά τούς Θεούς καὶ πρίν ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους,γεννήθηκαν οἱ Ἕλληνες!

        Ἄλλωστε μή ξεχνᾶμε πώς ὁ Ελληνας γεννήθηκε ἀπὸ τὸν Δευκαλίωνα καὶ τὴν Πύρρα,ἐνῶ ὅλοι οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι γεννήθηκαν ἀπὸ τίς πέτρες πού ἔρριχναν πίσω τους οἱ δύο αὐτοί πρόγονοι.

        Αὐτὸς ὁ μῦθος λέει πολλά.

  13. Φαίη said

    Καλησπέρα σε όλους.

    Πολύ συγκινητική η ιστορία σου Μέλια και όμορφα γραμμένη. Ώρες ώρες σκέφτομαι τη δύναμη της μάννας και δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι που μπορεί να την συναγωνιστεί. Οι περισσότεροι άνθρωποι εκείνα τα χρόνια όχι απλά στάθηκαν όρθιοι αλλά έγιναν και ήρωες. Άνθρωποι απλοί, που στην πλειοψηφία τους δεν είχαν καν την στοιχειώδη εκπαίδευση που έχουμε εμείς και όμως τίμησαν την Ελλάδα και πάλεψαν μέχρι τέλους με το κεφάλι όρθιο.

    Στο δικό μου το χωριό μας έλεγε η μάννα μου οι αντάρτες είχαν ανατινάξει ένα τραίνο των Γερμανών για εφόδια. Οι Γερμανοί ανατίναξαν το πρώτο βαγόνι που είχε μέσα Έλληνες (πάντα λέει το πρώτο βαγόνι είχε μέσα Έλληνες ομήρους τους οποίους τους χρησιμοποιούσαν κατά αυτόν τον τρόπο όταν το τραίνο δεχόταν επίθεση). Όλοι εκείνοι σκοτώθηκαν. Δυστυχώς δε θυμάμαι πόσοι ήταν. Έγινε όμως συμπλοκή και σκοτώθηκαν και 6 Γερμανοί. Ως αντίποινα, οι Γερμανοί ήρθαν στο χωριό και μάζεψαν 30 με 35 άτομα. Τους πήγαιναν για εκτέλεση αλλά ευτυχώς παρενέβη ο Δεσπότης της Πάτρας ο οποίος πήγε στους Γερμανούς και τους είπε ότι αυτοί ήσαν απλοί χωριάτες και δεν θα μπορούσαν να κάνουν κάτι τέτοιο. Τελευταία στιγμή σώθηκαν.

    Θυμάμαι η μάννα μου μας έλεγε ότι όταν είχε γίνει η ανατίναξη είχε πέσει σύρμα ότι θα κατέβαιναν να μαζέψουν κόσμο. Όλοι άφηναν τα σπίτια τους και πήγαιναν στα χωράφια να κοιμηθούν. Συνέχεια στα χωράφια και η ταλαιπωρία είχε γίνει ανυπόφορη. Ένα βράδυ η μαμά μου, όταν ήταν ακόμα κοριτσάκι, ξύπνησε γεμάτη χαρά και είπε στην οικογένειά της: Σήμερα το βράδυ δεν θα έρθουν μπορούμε να πάμε στο σπίτι να κοιμηθούμε ένα βράδυ σαν άνθρωποι. Μα είσαι καλά κορίτσι μου; Της έλεγαν. Η μάννα μου επέμενε και η χαρά που είχε νοιώσει απ’ το όνειρο φαινόταν διάχυτη. Δεν χρειάζεται να πάμε σας λέω. Δεν θα έρθει κανένας απόψε. Είχε ταυτόχρονα μια απόλυτη ηρεμία και σιγουριά στα λόγια της που αφόπλιζε. Εγώ η ηλίθια δεν θυμάμαι τι μου είχε πει πως είδε στο όνειρό της – (την έχασα πολύ νωρίς και δεν πρόλαβα να εμπεδώσω αυτά που μου έλεγε αλλά θα ρωτήσω και τα αδέρφια μου μήπως θυμούνται). Δεν ξέρω αλλά ίσως επειδή εκείνα τα χρόνια οι άνθρωποι ήταν πολύ πιο κοντά στο Θεό, η μάννα μου το στερνοπούλι της οικογένειας, κατάφερε και τους έπεισε. Έδιναν σημασία σε αυτά τα πράγματα γιατί είχαν καθαρές ψυχές και αυτό που είδαν στη μάννα μου τους ήταν αρκετό. Εκείνο λοιπόν το βράδυ όλο το χωριό κοιμήθηκε μακριά στα χωράφια εκτός της οικογένειας της μάννας μου. Το άλλο πρωί ήρθαν τρομαγμένοι να δουν τι έγινε και τους είδαν ήρεμους να βγαίνουν απ ‘το σπίτι σα να μη συμβαίνει τίποτα.

    Τη μέρα που μπήκαν οι Γερμανοί όλοι οι θείοι μου είχαν κρυφτεί αλλά έπιασαν εκείνους τους 30 -35 απρόοπτα. Μόνο ένας θείος μου είχε μείνει σπίτι και θυμάμαι που μου έλεγε η μάννα μου που σήκωσε το σεντόνι η γιαγιά μου και έδειξε το κομμένο πόδι του στους Γερμανούς όπως ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι. Οι Γερμανοί πείστηκαν ότι δεν θα μπορούσε να ήταν μέσα σε αυτούς που ανατίναξαν το τραίνο και τον άφησαν.

    Δεν υπάρχει Ελληνική οικογένεια που δεν έχει πολεμήσει για την λευτεριά της Ελλάδος και οι πονεμένες ιστορίες τους, αν το καλοσκεφτούμε απέχουν μια με δυο γενιές.
    Δύο θείοι μου έχουν πολεμήσει στο Αλβανικό μέτωπο και ο πατέρας μου ήταν φαντάρος εκείνη την εποχή αλλά ευτυχώς δεν βρέθηκε στην πρώτη γραμμή.
    Ο προ προ πάππους μου πολεμούσε τους Τούρκους για 50 χρόνια και παντρεύτηκε σε ηλικία 100 ετών όταν τέλειωσε ο πόλεμος. Πήγε σε κάτι βουνά να ζήσει το υπόλοιπο της ζωής του με την νεαρή γυναίκα που παντρεύτηκε. Δεν ζήτησε ποτέ χρήματα και αξιώσεις από το κράτος, η ιστορία του όμως είναι γραμμένη και είναι και αυτός ένας από τους άγνωστους ήρωες που αφιέρωσαν τη ζωή τους για την Πατρίδα.

    Εμείς οφείλουμε να τιμήσουμε όλους αυτούς που μας χάρισαν μια ελεύθερη Πατρίδα και είναι καθήκον μας να την παραδόσουμε όπως την παραλάβαμε, στις επόμενες γενιές. ΟΥΤΕ ΣΠΙΘΑΜΗ ΛΙΓΟΤΕΡΗ.

    Ευχαριστώ Μέλια για το όμορφο άρθρο σου.

    • Μέλια said

      Φαίη καλή σου μέρα η Ελλάδα μας είναι γεμάτη αφανείς ήρωες που πολέμησαν με ανδρεία τον κατακτητή. Δεν υπάρχει σπίτι χωρίς μια τέτοια ηρωική ιστορία.. Ας ενωθούμε και αν πιστέψουμε επιτέλους ότι αξίζει τον κόπο να τους πολεμήσουμε και να τους ξεφορτωθούμε. Η Ελλάδα είναι δική μας και ανήκει στους Έλληνες. Σ’ευχαριστώ που μοιράστηκες μαζί μου τη δική σου πολύτιμη ιστορία, μου δίνει δύναμη….να είσαι καλά.

    • Πετροβούβαλος said

      Το τραγικό Φαίη, είναι πως παρότι έχουμε τέτοια και τόσο πρόσφατη ιστορία, είμαστε ανά πάσα στιγμή πρόθυμοι να το ρίξουμε στους εμφύλιους.

  14. […] Μέλια Rate this:Share this:FacebookTwitterLinkedInEmailLike this:LikeBe the first to like this post. […]

  15. […] Μέλια Rate this:Share this:FacebookTwitterEmailLinkedInLike this:LikeBe the first to like this post. […]

  16. […] η συνέχεια- πατήστε ΕΔΩ […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: